Paar goeie, paar middelmatige van King junior

Joe Hill is het bodemloos ongeïnspireerde pseudoniem van de zoon van Stephen King. In de vermakelijke, ietwat té zelfgenoegzaam zelfrelativerende inleiding maakt zoonlief duidelijk dat ie té lang zijn best gedaan heeft om andere verhalen dan zijn vader te schrijven en zich er uiteindelijk maar bij neergelegd heeft dat horror ook zijn roeping is. Twee verhalen zijn ook samen met Stephen geschreven. Het eerste is het openingsverhaal, “Throttle”, over een motorenbende die twee doden op zijn geweten heeft en daar ijskoud voor gestraft wordt: best spannend, heel knap geschreven, beeldend, meeslepend. Het andere is “In the Tall Grass”, 100% pure Stephen King: een broer en zus reageren op de hulpkreten van een jongetje dat verdwaald is geraakt in een veld met manshoog gras – en ontdekt dat er met dat gras iets grondig fout zit. Ook best goed.

Na het openingsverhaal volgen er drie die gewoon ok zijn en me deden twijfelen: “Dark Carousel” is ook behoorlijk Stephen Kingish, over een paardenmolen op een kermis die beschadigd wordt door een paar bezopen jongelui – en natuurlijk volgt een bovennatuurlijke wraakoefening. “Wolverton Station” is wellicht het zwakste: een vervelend mannetje komt in een trein te zijn waar de andere passagiers wolven blijken. Beide verhalen missen die je ne sais quoi die King wel altijd heeft: er is daar een reden voor het bovennatuurlijke optreden, terwijl het in deze verhalen gewoon komt opduiken omdat het nu eenmaal verhalen zijn waarin iets bovennatuurlijks opduikt. Volgt nog een behoorlijk verhaal over kinderen die aan een meer spelen en zich verbeelden dat daar een dinosaurus in woont. Al heel wat beter, maar écht straf wordt het pas in “Faun”, waarin gewetenloze plezierjagers voor veel geld toegang krijgen tot een Narnia-achtige wereld en daar de bewoners van gaan afknallen om er jachttrofeeën van te maken.

Nog straffer: “All I Care About Is You”, een toekomstverhaal waarin een materialistisch 16-jarig meisje dat door financiële pech niet haar verhoopte verjaardagsfeestje krijgt, een robot tegenkomt die tegen betaling een uur lang haar vriendje wil zijn – een behoorlijk straffe psychologische schets is dit, waarbij je als lezer op het verkeerde been wordt gezet en je je op het einde afvraagt hoe je jezelf zo op het verkeerde been hebt kunnen laten zetten. Dan volgen weer een paar zwakkere verhalen, maar het slotverhaal, “You Are released”, is opnieuw heel straf: het volgt crew en passagiers van een vliegtuig dat in de lucht hangt op het moment dat eindelijk die atoomoorlog uitbreekt.