Schets van een jongmens, lang geleden

Het verhaal in de eerste persoon van een eerder zelfingenomen jongmens, vanaf zijn zestiende tot het moment dat hij zijn eerste geliefde verliest aan tuberculose. Geen plottwists of grootse onthullingen, gewoon een rechttoe rechtaan verhaal waarin de verteller in de parochiecinema naast een meisje terechtkomt dat de zelfde naam draagt als zijn jong gestorven zus. Vooral boeiend als schets van hoe zo’n jongmens naar de wereld kijkt. Op geen enkel moment pakkend of meeslepend, vandaag gedateerd, maar erg goed geschreven, wat archaïsch van taal maar daardoor net aantrekkelijk. Een heel aantal knappe formuleringen: ”die hinderlijke kinderziekte van het intellect, het nationalisme” bijvoorbeeld. En zou de uitdrukking “het leger maakt van een jongen een man zoals het bordeel van een meisje een vrouw maakt” zowaar door Gijsen bedacht zijn?