Bejubeld maar ultiem onbevredigend

Dit is een ietwat eigenaardige bundel van vijf lange verhalen die bejubeld is door de Amerikaanse kritiek maar mij meestal onbevredigd achterlaat. De verhalen lijken nogal arbitrair opgebouwd, en de betekenis ligt wellicht in allerlei verbanden die je verondersteld word te zien en die mij ontgaan zijn. Het titelverhaal gaat van de ene anecdote uit het leven van de verteller naar de andere. Een zeer ongemakkelijk diner onder vrienden waarin ongepaste seksuele praat wordt verkocht, een ander diner waar de gastheer een poepduur schilderij verbrandt om een punt te maken, een ongemakkelijk telefoontje met een ex, een verhaal dat een vriend-journalist hem verteld had over een weduwe… Telkens is er één piepklein verband dat de verteller misschien zou kunnen doen denken aan het volgende verhaal. En dan eindigt het abrupt met wat pseudodiepzinnige scène-over-het leven.

Het tweede verhaal, “The Starlight on Idaho”, is al boeiender maar even arbitrair: het geraaskal van een verslaafde in een instelling. In het kortste verhaal komt de verteller in de cel terecht en leert daar een aantal criminele types kennen. Er wordt een voorspelling gedaan. Zal die uitkomen, en hoe? Op zich goed verteld maar ook hier geen diepere betekenis zichtbaar. “Triumph over the Grave” gaat over een gesjeesde dichter waarover de verteller, een gesjeesde literatuurprof, verondersteld wordt zich te bekommeren. Echt niet boeiend. En in “Döppelgänger, Poltergeist” heeft een geobsedeerde vriend van de verteller een ophefmakende theorie over de dood van Elvis Presley. Best ok, maar ook niet meer dan dat.