Goed verhaal maar vooral fascinerende blik op een cultuur

Ezeulu is de opperpriester van een stam die, verspreid over 5 dorpen, de god Ulu aanbidt. Na een nederlaag tegen de blanken hebben ze immers beslist om hun lokale dorpsoppergoden te schrappen en te vervangen door de zelf uitgevonden Ulu. De priester van het minst belangrijke dorp werd opperpriester om machtsaccumulatie te vermijden, en Ezeulu is zijn kleinzoon. Ezeulu is intussen oud, een moeilijk mannetje dat op zijn gezag gesteld is maar het vaak niet opgelegd krijgt, noch bij zijn eigen kinderen noch bij de oudsten van de stam. Vooral een puissant rijke oudere van een ander dorp steekt hem stokken in de wielen. De regio is gekoloniseerd door de Britten, die zich nauwelijks moeien met wat in de dorpen gebeurd maar wel een lokale bewindsvoerder hebben. In de regio heeft zich ook een katholieke priester gevestigd om er zieltjes te winnen, en Ezeulu heeft er één van zijn zonen naartoe gestuurd om de gewoonten en taal van de blanken te leren. In die constellatie zien we de langzame ondergang van Ezeulu, geprangd tussen de eisen van de witten en de intriges van zijn stamgenoten. Op enkele tientallen saaie passages in het midden na levert dat best een meeslepend verhaal op. Maar het zijn vooral de lokale gewoonten, denkwijzen en manier van praten die fascinerend zijn: de rituelen om mensen te ontvangen en bezoeken, de ceremonie om een “nieuw masker” te introduceren, de evidentie waarmee over de aanwezigheid en acties van geesten en goden gedacht wordt, de talloze metaforen waarmee elke argumentatie wordt opgebouwd.