Fantastisch idee, teleurstellend resultaat

Qua premisse één van de akeligste Kings ooit, qua uitwerking een teleurstelling omdat King er, in tegenstelling tot bijvoorbeeld in It, niet in slaagt om het kwade de “normale” wereld te laten doordringen, en vooral omdat er een pseudowetenschappelijke kant aan hangt die compleet belachelijk is. Het begint fantastisch: Jamie, jongetje van zes, ontmoet de nieuwe dominee van het plattelandsdorpje, en doordat die letterlijk zijn schaduw op hem werpt, weet je dat die het kwade vertegenwoordigt. Het begint nochtans goed want de dominee is een toffe pee die veel meer geïnteresseerd is in de geheimen van elektriciteit dan in die van onze lieve heer. Hij speelt het zelfs klaar met een soort electrische stroom Jamies broer te genezen. Maar dan overkomt de dominee iets gruwelijks, en hij verdwijnt uit het dorp. Later ontmoet Jamie hem opnieuw, en hij is nog steeds geobsedeerd door elektriciteit die hij gebruikt om “wonderen” te verrichten. Elektriciteit (niet de “gewone” die wij kennen maar een soort waar wij nog nooit van gehoord hebben) blijkt zowat alles te kunnen. De dominee streeft een doel na dat veel te maken heeft met de horror die hem overkomen is, en Jamie wordt erin meegesleurd. Uiteindelijk ontdekken ze iets over de ware aard van het leven – en die waarheid is zo gruwelijk dat niets wat om het even wie ooit bedacht heeft erger kan zijn. Helaas: tegen dan hadden de middelmatige elementen van het verhaal me al genoeg geïrriteerd om te voorkomen dat ik van de kaart was.