Boeiend idee wordt rommeltje

Heel boeiende premisse die tot even over de helft veelbelovend blijft en dan steeds verder verzinkt in steeds meer oninteressante, bij de haren gesleurde en contradictorische onthullingen. The Blinds is de bijnaam van Caesura, een artificieel ministadje ver verborgen in Texas. Alle inwoners zijn criminelen die, in een soort high tech witness protection program, aanvaard hebben dat hun herinneringen aan hun misdaden selectief gewist worden en ze gaan wonen in het top secret stadje, waar hun voormalige collega-gangsters of opdrachtgevers hen niet kunnen vinden.

Het stadje wordt gerund door een officieuze sheriff met twee deputies. Een ander hoofdpersonage is een vrouw die acht jaar eerder zwanger met de eerste lading bewoners aankwam, en nu moeder is van het enige kind in het stadje. En dan begint het fout te lopen: een zelfmoord blijkt een moord, er wordt een tweede moord gepleegd, twee nieuwelingen blijken geen echte gangster met gewist geheugen te zijn maar elk met een eigen doel naar The Blinds te zijn gekomen. Tot zover ok, en hou enige wat irriteert is dat we, na wat spanning opbouwende hints, van enkele personages de hele back story in één keer uitgelegd krijgen.

Maar even over de helft gebeurt er zoveel dat compleet onlogisch is vanuit de basispremisse dat het allemaal gewoon nergens meer op slaat. Met als hoogtepunt de Baddest of Bad Guys die bewoners tot zelfmoord drijft gewoon door hen de misdaden uit hun verleden te onthullen - alsof massamoordenaars en kindermisbruikers na het gedeeltelijk wissen van hun geheugen plots onschuldige lammetjes worden die, nadat ze hun vreselijke verleden vernemen, letterlijk binnen de paar minuten dood willen. Helemaal op het einde komt de verklaring van de meeste onlogische gebeurtenissen in één klap, en die is belachelijk banaal Tja. Gewoon rommelig werk van een luie schrijver.