Meeslepend, vaak teder, uiteindelijk tragisch

Waldo is negen en vlucht met zijn ouders met de fiets voor de Duitsers richting Franse grens. Wat volgt is een soort existentialistisch verhaal, al is het veel emotioneler, veel minder afstandelijk van toon dan bijvoorbeeld de romans van Camus. Het verhaal wordt door Waldo verteld, wat een rare maar niet onaantrekkelijke combinatie oplevert van kinderlijke gedachtengang en volwassen taalgebruik, alsof een veel oudere Waldo zich nog perfect kan inleven in hoe hij toen dacht en reageerde.

Ruyslincks taal is wat archaïsch, maar vooral mooi. De beschrijvingen van het oorlogslandschap zijn meesterlijk. Het verhaal is meeslepend, vaak teder, uiteindelijk tragisch. De titel verwijst naar de aantrekkingskracht die Waldo voelt voor de bedwelmende geur van wierook, en de tranen die bij de vleet gelaten worden door de burgerslachtoffers van de oorlog. En Waldo denkt héél vaak aan God, met wie hij het steeds minder hoog opheeft.