De witte tijger

Dit boek neemt je op een beklemmende, griezelige maar ook komische wijze mee naar het India van 2008. Het India wat aan het groeien is. Het India wat op het wereldtoneel zijn plaats gaat opeisen. Het India dat vaak zo romantisch in beeld komt. Maar dit is het rauwe India. Dit is harde werkelijkheid voor haar inwoners. Het India waar zo veel mensen willen groeien maar helemaal vastzitten in hun bestaan. Zoals de schrijver het zo mooi beschrijft: ze zitten vast in het hanenhok. Het hok waarin ze opgesloten blijven, de sleutel goed vastgehouden door de rijke bevolking. Maar ook al staat het hok open, dan nog is er geen ontsnappen aan omdat de anderen hanen in het hok er wel voor zorgen dat je niet vlucht. Een beklemmende omgeving waaruit niet te ontsnappen valt althans niet zonder een heel groot offer te doen. Zo ontsnappen, deze hoge prijs betalen, kan alleen door een organisme met bijzondere eigenschappen en daar lopen er niet veel van rond. Net als in het dierenrijk waar de witte tijger zo’n bijzonder dier is. Dit boek kent geen vriendelijke allround fijne mensen. Allemaal doen ze dingen waar je maag van omdraait. Maar, en dat is het mooie van het boek, je snapt waarom het gaat zoals het gaat. Iedereen zit vast in zijn bestaan en kan er niet door weg. Om te overleven moet je naar zijn ten koste van je medemens, ten koste van je familie. En juist door dit gedrag verandert er ook niets in positieve zin. De cirkel is rond. De hoofdpersoon Balram lukt het wel om weg te komen en een beter bestaan op te bouwen maar hij betaalt daar een hoge prijs voor. Dat bestaan is zeker beter, maar ook nu zit hij vast, heeft hij eigenlijk weinig controle en is het maar geheel de vraag of zijn nieuwe bestaan houdbaar blijft.
Een boek wat je aan het denken zet, maar wat je ook een mooi inkijkje geeft in het kastensysteem van India. Zeker de moeite waard om te lezen.