Het verhaal van het verloren kind

Het verhaal van het verloren kind. Deel vier van een Napolitaanse tetralogie. Het laatste deel van de geschiedenis van een vriendschap tussen twee vrouwen die opgroeien in een arme wijk van Napels. Vrouwen die worstelen met het leven, keuzes maken, successen hebben en offers brengen. De rode draad door dit verhaal blijft de vriendschap die goede en uiterst slechte tijden kent. Waarom dit verhaal precies opgenomen werd in de lijst van 1001 boeken is mij niet geheel duidelijk. Peter Boxall laat zich er niet over uit. En eerlijk gezegd is het mij ook niet duidelijk geworden na het lezen van het boek.
Het verhaal achter de schrijfster is wel een interessante. Schrijfster zeg ik maar ook dat is niet geheel zeker. Niemand weet wie deze vier, in Italië zeer succesvolle boeken, heeft geschreven. Iedereen denkt dat het om een zij gaat, en zij blijft bewust anoniem. Naar eigen zeggen bewust omdat het verhaal van zelf spreekt en het leven van de schrijver irrelevant is. Of dat nu echt de reden is kunnen we niet checken, maar wat ze doet vanuit commercieel oogpunt is wel slim want het draagt zeker bij aan de verkoop van haar boeken.
Dat gezegd hebbende vond ik het boek een klein beetje tegenvallen. Het is niet slecht, zeker niet, maar moest voor mij wel even opgang komen. En ja eerlijk is eerlijk het is niet zo heel handig om alleen deel 4 te lezen. Maar de hele Italiaanse, Napolitaanse cultuur kon mij niet zo goed pakken. Wel vind ik dat de karakters van de twee hoofdpersonen prachtig en volledig beschreven zijn. Met al hun goede en minder goede eigenschappen. Voor mij was dit een prima boek voor een keer maar ik voel niet direct te behoefte om de andere delen ook te lezen. Daarmee voor mij niet een boek die op de lijst der lijsten thuishoort.