Advertentie

Elizabeth Jane Howard schreef dit boek lang voor ze aan de familiegeschiedenis van de Cazalets begon. Het voorwoord van Hilary Mantel zegt veel over Howard net zoals het boek zelf. Het verhaal gaat over een vrouw die net te horen krijgt dat haar man haar verlaat. In vijf aparte delen gaat het verhaal terug van 1950 naar 1926 wanneer ze haar man ontmoet. Daartussen ligt een boeiend, overrompelend, innemend , deels triest en misschien onvermijdelijk verhaal van een vrouw.

Howard schrijft dit boek in ongeveer dezelfde stijl als de Cazalets maar dit verhaal gaat veel dieper. Waar de Cazalets het verhaal vertelt over een familie door de jaren heen, wordt hier een deel van het leven van een vrouw, Antonia, vertelt. De vele zinvolle - lees woordvolle -zinnen laten je niet onberoerd en doen je nadenken over het leven van Antonia maar doen je ook vergelijken met het leven van nu. Het boek is in zekere zin tijdloos als het op gevoelens aankomt.

Door haar stijl laat Howard beetje bij beetje die gevoelens op je los. Ze gebruikt lange zinnen die je als het ware uit elkaar moet puzzelen. Die complexe zinnen en het gebruik van veel beschrijvingen en leestekens maken de sfeer in het verhaal. Al kan het de vaart van het lezen misschien vertragen, het verrijkt de inhoud van het boek Ze schrijft in de derde persoon zodat je alles mee volgt maar toch word je er door haar pertinente stijl heel erg bij betrokken.

“Ik heb weleens het gevoel,’ zei ze, in een poging door een schijn van gewoonte gewicht te geven aan haar plotselinge paniek,
soms – natuurlijk niet altijd – dat hem dingen zouden moeten opvallen als –tja, wat hij maar vindt…´de kaart viel op haar
schoot, ík bedoel dat het mensen altijd opvalt wat er verkeerd aan je is, hé?

Op deze wijze wordt ook het karakter van het hoofdpersonage, diep uitgewerkt. Je leert Antonia kennen als jong meisje en je ziet hoe ze is geworden tijdens en door haar ervaringen in het leven en in haar huwelijk. De verschillende delen in het boek vertellen telkens een belangrijk deel uit het leven van Antonia, en zijn telkens als het ware een keerpunt in haar leven en in haar karakter. Ook enkele aspecten van het karakter van haar man leer je kennen. Je voelt welke invloed die op haar heeft. De andere personages worden ook besproken maar dit alles in de context van de persoon Antonia.

Welbeschouwd is een mooi afgerond gevoelsboek dat je grijpt. Misschien zelfs een boek dat je een tweede keer zou lezen. Het laat je meedrijven op de lange ingewikkelde zinnen zoals Antonia zich laat meedrijven in het leven. Het is een boek waar je nog mee bezig bent lang nadat je het hebt dichtgeslagen.

Reacties op: Een complex, roerend boek

37
Welbeschouwd - Elizabeth Jane Howard
Jouw boekenplank Jouw waardering
Jouw recensie   Schrijf een recensie
? Onze partners