Weemoed naar een wereld die snel verandert.

Het boerenleven op het platteland ergens in het noordwesten van Engeland. Dit is de plaats, hier beschreven in wondermooie zinnen. Toen de mens voor het eerst sedentair begon te worden moest hij zelfvoorzienend zijn om zich te voeden, ook in slechte tijden. Het grote deel van de wereld werkte op het land voor het basisvoedsel en om te overleven. Opstaan, werken en slapen, tussendoor ook wat eten. Dat was eeuwenlang ons levenspatroon voor het grootste deel van de bevolking. Deze werkwijze is bijna zo goed als stabiel gebleven tot de eerste industriële revolutie. De opkomst van het gemechaniseerde leven bracht een enorme ommezwaai mee en ontwrichte de oude boerenstiel. Om de totale wereldbevolking te voeden moesten er keuzes worden gemaakt en de industrie sprong in het gat met megacomplexen van stallen en vee. Biologische landbouw werd vervangen door de chemicaliën. Productie was het heilige woord met zo min mogelijk kosten. Dit is hier een boek die deze problematiek aan kaart. Grootvader, vader en zoon boeren op elk op hun manier. De zoon ziet alles verdwijnen in snel tempo, schuren storten in, de bevolking trekt naar de stad om daar werk te zoeken. De natuur is bezig bijna het loodje te leggen. Weidevogels worden zeer zeldzaam door deze intensieve landbouwmethodes. De rode draad in dit verhaal lijkt eentonig en op het eind komt het boek een beetje in de verdrukking door het deprimerende verhaal over de toekomst. Voor wie het oude nog net heeft mee gemaakt en ook nu ziet wat er op het land gaande is kan zich erin vinden. Moeten we werkelijk terug naar een andere werkwijze, of zijn we al tè ver gevorderd. Dat zal de toekomst uit maken. Kon 50 pagina's ingekort worden.