Een doortastende vrouw in de twaalfde eeuw.

Marie de France, een bestaande Franse dichteres waar we weinig over weten is tevens het hoofdpersonage van dit boek. Geboren als bastaard aan het hof van Eleonara van Aquitanië wordt ze weggestuurd omdat haar houding niet overeenkomt met de hoofse mentaliteit die er heerst. Een nogal een mannelijk voorkomen en groot van gestalte is blijkbaar niet de norm. Ze wordt over het kanaal gestuurd om priorin te worden in een Engelse abdij. De rest is fictie en als lezer wordt je ondergedompeld in het leven van toen. Ziekte, honger, intriges en hard labeur zien wij hier voorbij trekken. De abdij is in vervallen staat en vol schulden wegens de uitpersing door hogere instanties en het niet betalen van huurgelden door de pachters. Daar zal Marie eens korte metten mee maken en ze houd er een strikte boekhouding aan over. Bijdragen en huurgelden worden onder dwang geïnd en het gaat de abdij voor de wind. Winsten worden er geboekt en er wordt geïnvesteerd en zelfs bij gebouwen. Halfweg het boek begon het een beetje tegen te vallen wegens de langdradigheid van schrijven en verderop kwamen enkele bladzijden van visioenen te voorschijn. Ik heb dan enkele stukken beginnen overslaan. Wat spannend leek in het begin werd halfweg minder en kon me verder niet meer bekoren.