Een tocht.

Deze Tanzaniaanse schrijver heeft zopas 2021,de Nobelprijs literatuur gewonnen maar dit boek dateert van 1994 en is nu vertaalt naar het Nederlands. Ik was nieuwsgierig maar ook wat ontgoocheld. Ik had er meer van verwacht om mijn leeshonger te stillen. Het kan ook aan mij liggen maar zo is het.
Het verhaal gaat over een twaalfjarige jongen die in Oostelijk Afrika, opgroeit in relatieve armoe. De Duitsers hebben het gebied gekoloniseerd en zetten hun stempel op het leven aldaar. Zijn vader moet blijkbaar veel schulden hebben gemaakt bij een rijk iemand die zijn oom wordt genoemd. De jongen is zich van geen kwaad bewust totdat de schuldeiser hem komt halen als tegemoetkoming in zijn vaders schulden. Hij zal hem uitlenen aan anderen voor te gaan werken. De schrijver vertelt hier het verhaal van de lange tocht door het gebied en dat is mij wat te langdradig opgeschreven. Het trauma van kolonialisme, het trauma en ontheemd zijn is hier de rode draad. Mythes, dromen en korancitaten doorweven het verhaal en dat beviel me niet zo.