Geen zout maar water.

Een zekere baron graaft op zijn landgoed naar zuiver water want al het water in de omgeving is door één of andere vervuiling onbruikbaar geworden en hij zoekt naar de heilige graal. Put na put laat hij door zijn knechten graven maar zonder resultaat. Tot hij ergens bij een firma in Hamburg de oplossing vind. Zij maken gebruik van een boortoren, maar dit gevaarte moet over zeer slechte en modderige wegen worden getransporteerd naar zijn gebied. Het boek bevat maar 150 pagina's en leest een beetje als een sprookje. Het is een verhaal over een kleine en arme gemeenschap met zijn kleine kantjes en ruzietjes, maar dat is het dan ook.