Boeiende invalshoek en toch een teleurstelling

Best een leuk boekje omdat hier Apate, de godin van de leugen aan het woord is.

Dat is beslist een verfrissende invalshoek en vooral de eerste helft van het boek zet het je aan het denken. Er deugt helemaal niks van de waarheid die alleen maar rationeel en feiteljk te bereiken lijkt. Puur de waarheid spreken gaat eigenlijk niet. Je vergist je, weet iets niet, je wil beleefd zijn of rampen voorkomen. Kortom je ontkomt er niet aan om te liegen. Liegen maakt samenleven mogelijk.

Maar ergens kantelt het. Het wordt een strak goed-fout schema. Niet goed is de al te rationalistische wetenschap. Daarmee kan je nooit de liefde en de kunst begrijpen. En dat wisten we natuurlijk al.

Had ik gehoopt op een pleidooi hoe je tussen waarheid en leugen met behulp van liegen de wereld (zowel de liefde als de wetenschap) beter kan begrijpen, valt het hele betoog terug op een domeinscheiding voor de waarheid (wetenschap) en de leugen (liefde en kunst).

Het relaas eindigt in een pleidooi voor liefde, schoonheid en kunst waarbij het beeld overblijft dat dit eigenlijk een vorm van liegen is.