Anti queeste

Ik heb ooit meerdere toneeluitvoeringen gezien van ‘Wachten op Godot’ van S.Becket (1953). Er zit iets mystieks uitdagends in die merkwaardige setting (armetierig boompje) met een stelletje klaplopers die niet bepaald welbespraakt zijn. Ik heb het ook willen lezen maar dat is echt oersaai. Ik kende ook mensen die er boos om werden.

Het hele gebeuren werpt je terug op jezelf. Je hebt eigenlijk geen houvast en je gaat dan ook enorm verlangen naar die Godot. Want dat zal dan duidelijkheid brengen en je nieuwsgierigheid bevredigen. Irritant is ook dat het, anders dan het zoontje in ‘Wie is bang voor Verginia Wolf’ Godot wel echt bestaat. Tenminste er is telkens een jongetje dat komt zeggen dat Godot helaas verhinderd is maar dan toch morgen komt.

Je mag zelf uitmaken wie Godot kan zijn. Iemand of iets waar je naar verlangt, iets dat in de toekomst op je wacht. Er zijn veel verhalen waarin mensen op reis zijn naar een zaligmakend einddoel - het beloofde land. Of een queeste om iets te ontrafelen of te vinden - de graal.

‘Wachten op Godot’ is het tegenovergestelde: deze mannen reizen niet en Godot blijft ongezien. Mij doet dat denken aan mensen die de Messias verwachten.