In de taal zie je hoe krom we soms danken

Het is een geweldig boek als je van taal en nadenken houdt. Onmogelijk om alle inzichten hier samen te vatten. Wat me het meest is bijgebleven is de manier waarop we over tijd spreken. Het lijkt erop dat in de evolutie onze cognitieve vaardigheden vooral bepaald zijn door ons ik-besef, jij en de ander. En de spullen in de omgeving. Die kennisgebieden zijn het sterkst ontwikkeld in de taal. Maar spreken we over tijd, dan hebben we daar opvallend weinig geëigende taal voor beschikbaar. We spreken over tijd alsof het objecten in de ruimte zijn. Het is een tijd-vak of een tijd-lijn met een voorkant en een achterkant, de duur heeft een lengte en, heel treffend, we verzetten afspraken alsof je je auto ergens ander neerzet. In feite leidt dat tot een vervorming van ons besef van de aard van tijd. Als je dit boek gelezen hebt, begint het denken erover pas goed.