Lezersrecensie
Traag maar mooi
We leren Sam(antha) kennen als een nogal nerdy girl die geen weet heeft wat er in de wereld rond haar echt gebeurt. Door een beurs van een rijke oprichter van een stichting kan ze gaan studeren aan de prestigieuze school voor journalistiek en daar probeert haar professor meer in zichzelf te laten kijken. Dit gaat gepaard met veel tranen maar ook met nieuwe vrienden. Langzaam aan kruipt Sam uit haar schulp, dankzij haar beauty queen vriendin en een vriendje en de ontmoeting met haar lievelings auteur Alex Powell. Maar Sam wordt stiekem verliefd om Alex en de enige waar ze dit durft aan te vertellen is de mysterieuze Mr Knighltey … Maar is deze laatste wel zo mysterieus als Sam denkt?
.
Ik hield van elk personage, vooral van Sam. Ik vond het geweldig hoe ze haar leven tegemoet trad, ondanks al het lijden van haar jeugd. Het verhaal gaat over het vinden van je eigen weg in de wereld, het gaat over vertrouwen, echte vriendschap en natuurlijk liefde. Niet alleen liefde voor één speciaal persoon, maar een complete liefde voor mensen. Afgezien van de hoofdpersoon, hield ik van twee personages die erg belangrijk zullen zijn voor Sam nl Mr. en Mrs. Muir. Zij zijn een mooi en lief ouder stel dat nooit kinderen hebben gehad en hun ontmoeting is een van de mooiste dingen van het verhaal.
En dan is er nog de mysterieuze Mr. Knightley. Hij is een geweldig karakter en een geweldige man, met zijn eigen fouten maar veel kwaliteiten. Hij geeft om Sam maar is niet echt eerlijk tegen haar. Alex Powell zwiert haar gevoelens dan weer overhoop. Bij hem merkt ze voor het eerst dat ze zichzelf kan zijn en hoewel ze over vanalles kunnen praten laat ze hem toch nooit toe in haar verleden. Iets wat hun vriendschap doet wankelen.
Katherine Reay heeft haar personage mooi weergegeven. Moeilijke thema's, zoals adoptie en pleegkinderen, behandelde ze met aandacht en zorg. En ik vond het ook leuk om een boek te lezen dat in briefformaat was geschreven, het was een goede manier om Sam en de personages te leren kennen. Het was alsof ik haar persoonlijke dagboek las en op de een of andere manier voelde ik me onderdeel van het verhaal.