Hartverwarmend

Prachtig, ontroerend... ik ben beginnen lezen en kon niet meer stoppen. Ik was eerst wat bang dat het 'zware' lectuur zou worden maar de korte hoofdstukken en de luchtige stijl maken het aangenaam om te lezen.
.
Vanaf het moment dat Sander en zijn vrouw aan een kind willen beginnen, zit het tegen. Na wat onderzoeken en een miskraam raakt Jip dan toch zwanger van een tweeling. Op het einde van de zwangerschap is Jip even onrustig over baby Willem maar er worden uiteindelijk twee gezonde jongens geboren. Tenminste: daar lijkt het op.
9 maanden later blijkt dat Willem een hersenbeschadiging heeft en dus een achterstand oploopt hierdoor. De zoektocht naar gepaste oppas en revalidatie gaat niet zonder slag of stoot. Maar gelukkig kunnen ze terecht bij een revalidatiecentrum en gaat Willem vooruit.
En dan ontdekken ze dat Maurits klassiek autisme heeft.

Je leest over hun tegenslagen, verdriet, hoop, wanhoop, liefde en kracht. Sander schrijft daar zo puur over dat het net is alsof je een goede vriend hoort vertellen. Het kan je niet anders dan raken. Diep onder de indruk ben ik van deze twee mensen. Je hebt geen keuze als je twee zorgenkindjes krijgt, maar je kan wel bepalen hoe je ermee omgaat. Heel mooi hoe Sander dit heeft geschreven!