Een binnenkomer van formaat

Lucio is een vrouwenliefhebber die door het leven danst. Op een dag heeft zijn vrouw Paola er genoeg van en zet hem aan de deur. Een dag later ontdekt hij dat hij in het beste geval nog 100 dagen te leven heeft.
Hij besluit het beste van deze 100 dagen te maken en veel tijd met zijn kinderen door te brengen. Hij wil hen immers achterlaten met mooie herinneringen.
Maar de vraag is of het hem lukt om zijn laatste 100 dagen betekenisvol te laten zijn, zonder zijn grote liefde Paola.

Dit boek heeft me enorm verrast in de positieve zin!
Op het eerste zicht lijkt dit een zwaarmoedig boek te worden maar niets is minder waar.

Fausto Brizzi slaagt er op meesterlijke wijze in om je mee te nemen op de rollercoaster van emoties die Lucio ongetwijfeld doormaakt. Het gaat van shock, depressie, ontroering tot liefde en geluk. Hij vertelt het verhaal met zo veel humor en zelfrelativering dat het soms een lach op mijn gezicht toverde.
Anderzijds schuwde hij zeker ook niet de donkere kant van de medaille. De doos tissues stond niet al te ver weg.

De belangrijkste mensen in Lucio’s leven komen allemaal veelvuldig aan bod.
Maar hoewel er een hoofdrol was weggelegd voor Paola in het verhaal vond ik wel dat haar personage niet erg werd uitgediept.

Hij slaagt er in om het verhaal op een heel mooie manier te laten eindigen.
Ik heb regelmatig bewondering gehad voor de fantasie die hij aan de dag legt om van die laatste reis een mooi avontuur te maken.
Het heeft me alleszins tot nadenken aangezet over wat ik zou doen als ik mijn 100 laatste dagen zou beleven. Ik weet niet zeker of ik er zo’n mooi afscheid aan de wereld van zou kunnen maken.

Dit boek heeft me echt wel geraakt en bleef nog een tijdje nazinderen. Ik heb het dan ook 4**** gegeven.