Zoekende

Het einde van de straat. Door: Angelo Tijssens.

Ben je anders omdat je queer bent of ben je net queer omdat je anders bent, vraag ik me soms af. Er niet bij horen, het wel willen, proberen, falen, niet meer willen, toch weer wel,… Dat is zo ongeveer de samenvatting van mijn leven. En net dat herken ik heel hard in Het einde van de straat.

De hoofdpersoon van dit verhaal gaat met zijn man Nicolas in het huis van zijn schoonouders wonen, op het einde van de straat, of wat dacht u. Hij is kunstschilder en werkt dus thuis. Zijn man maakt lange dagen en is vaak op zakenreis. De ‘vlucht naar het platteland’ als je het al zo kan noemen doet een beetje denken aan Buitenleven van Nina Polak.

De eenzaamheid, het gevoel anders te zijn en er niet bij te horen, de afstand binnen het huwelijk, de buren achter hun ramen,… alles voelt beklemmend en benauwd. Net als de hitte van de zomer die alles opslokt.

Je kan wel in de mal van het huwelijk en huisje-boompje-beestje stappen maar daarom past die niet als een handschoen. Mensen die anders zijn (op wat voor manier ook, niet-witte-cis-het voornamelijk) moeten hun leven meer zelf vormgeven, een eigen pad effenen, elke dag opnieuw verantwoording afleggen voor wie ze zijn. Of zo voelt het toch vaak. Terwijl iedereen anders is en we allemaal worstelen; maar etiketten kleven is zo veel makkelijker.

Tijssens maakt het kleine groots en het grote herkenbaar. Hij laat je in het boek stappen, in het hoofd van de hoofdpersoon en dat verruimt je blik en hart. Prachtige cover ook!