Genade vindt je

Het uur van het violet door Kathie Roiphe.

In dit boek gaat Roiphe na hoe de laatste levensdagen waren van 6 grote schrijvers, denkers en kunstenaars. Ze onderzoekt en beschrijft hoe zij leefden in het aanzien van een naderende dood.
Sinds zij als kind bijna is gestorven aan een longziekte, is
Katie gefascineerd (groot woord) door de dood. Door het onderzoek voor dit boek probeert ze op de één of andere manier iets te genezen, te herstellen. Gaandeweg haar onderzoek en gesprekken met de nazaten van de overledenen ontdekt ze dat niet zozeer de dood angstaanjagend is maar wel de angst voor de angst voor de dood. Een verhelderend, aangrijpend en herkenbaar inzicht. En zo staat dit boek vol doordenkers, inzichten, dingen om eens goed over na te denken.

Voor mij was het onderwerp van dit boek al genoeg om het te lezen. De dood en het sterven boeien mij, net als de 6 personen die beschreven worden (Sontag, Updike, Thomas, Freud, Sendak en Salter). De cover en titel spraken mij ook direct aan én toen had ik Connie Palmen dit boek nog niet horen aanprijzen in DWDD. Toen ik Connie bezig hoorde kon ik niet wachten om in Het uur van het violet te beginnen lezen. Ik denk wel te begrijpen waarom dit boek haar ook zo aanspreekt.
Roiphe schrijft zoals Palmen: boeiend, intelligent, bevlogen en vol empatische afstandelijkheid. (Ja, dat kan.) Beide schrijven zij op een heel indringende, wel overdachte manier maar tevens vol liefde en interesse voor hun onderwerp. Je voelt hun betrokkenheid maar gelooft ook nog in hun objectieve onderzoek. Net dat maakt dit boek zo boeiend. De personages komen tot leven. Roiphe geeft hier en daar persoonlijke commentaar, en daarnaast is het ook een boeiend feitelijk relaas van de laatste dagen van enkele creatieve genieën. We zien en horen hen worstelen, vechten, tegendraadse dingen doen, lastig zijn, passievol blijven, hoop koesteren tegen beter weten in,… Je weet van elk verhaal hoe het zal eindigen en toch blijf je geboeid tot het einde. Mooi.

Het mooie aan dit boek is ook dat het toont hoe belangrijk naasten en vrienden in het leven van stervenden kunnen zijn. Hoeveel wij van mens tot mens kunnen betekenen in dit leven en nog lang daarna.