Wow!

Ti amo. Door: Hanne Ørstavik.

Wow, wat een boek. Ti amo, 94 pagina’s, lees je in één ruk uit. Bijna zonder adem te halen. Omdat je vanaf de eerste pagina’s helemaal meegesleept wordt.

Op de cover staat ‘roman’ maar het boek leest als een intieme biecht. De hoofdpersoon is nog niet zo lang samen met haar man als hij plots ernstig ziek wordt. Zo ziek dat hij niet meer zal genezen. Iets wat hij niet weet maar zij wel.

Ørstavik duikt in hun leven, laat je meekijken in hun dagen die helemaal om zijn ziekte draaien. Ze schrijft met een koortsige haast, met het vuur aan haar schenen want de dood nadert. Maar als ze heel eerlijk is: ook met het vuur in haar onderbuik, ontstoken door A.

Het leven draait om voelen. Wat gebeurt er als mensen hun gevoelens bewust onderdrukken? Waarom zien we pas naderhand wat ons lichaam ons jaren geleden al probeerde te vertellen? Hoe neem je afscheid zonder het einde te benoemen? Wat is liefde en hoe blijf je die trouw? Mag je alles schrijven of blijven sommige dingen beter ongezegd?

Veel stof tot nadenken en veel onderbuikgevoelens. Wat een parel. Dit is het 15de boek van Hanne Ørstavik; ik hoop nog veel meer van haar te kunnen lezen.