Tot de dood...

In liefde. Een memoir over leven en verlies. Door: Amy Bloom.

Bloom ken ik van het fantastische Witte huizen. Een nieuw boek van haar bestelde ik, als fan, dan ook blindelings. Toen bleek dat nieuwe boek In liefde te zijn; het verhaal van Brian, Amy’s man, die de diagnose Alzheimer krijgt en binnen de 48 uur beslist dat hij ‘staand wil sterven, niet op zijn knieën.

Zo begint de zoektocht; door Amy, op vraag van Brian, naar een manier om waardig te sterven. Dat blijkt zo goed als onmogelijk in Amerika, daarom vestigen ze al hun hoop op Dignitas in Zwitserland. Het verslag van die zoektocht, de aanvraag tot, het vertrek naar Zwitserland,… dat alles lees je met een krop in je keel. En ook wel wat boosheid; waarom zijn die dingen wereldwijd niet beter geregeld? Waarom mogen/kunnen mensen niet zelf beslissen hoe ze willen leven, wanneer ze willen sterven, of ze het kind in hun buik willen houden?

Bloom levert pagina’s af die bol staan van frustratie, boosheid, verdriet maar bovenal voert liefde de boventoon. Ze slaagt er in om dit immens trieste, harde (hartverscheurende zou ik zeggen als Bloom daar niet voor waarschuwt), moedige, tot nadenken stemmende verhaal ontroerend maar nooit sentimenteel te brengen. Haar trefzekere pen neemt je pagina na pagina mee, en hoewel het boek vlot leest heb ik het toch vaak even weggelegd, om te bekomen.

Wat een man, wat een vrouw, wat een koppel. Brian en Amy vergeet je nooit meer.