Een toch wat teleurstellende thriller die ik ondanks alles toch in een enorm tempo heb uitgelezen.

De nieuwste James Patterson is jammer genoeg geen Alex Cross en ook geen nieuw deel in de serie over de Women’s Murder Club. Ondanks dat zit er op de cover van Belofte maakt schuld wel een opvallende sticker die de belofte uitspreekt dat dit “De Thriller van het Jaar” zou zijn. Een gedurfde uitspraak voor een boek dat zo’n beetje in de eerste dagen van 2005 werd uitgebracht, maar aangezien James Patterson de auteur is, zou het natuurlijk altijd wel eens de waarheid kunnen zijn.Maar helaas. De nieuwe James Patterson zal aan het eind van dit jaar niet bovenaan mijn lijstje staan als beste boek van dit jaar. Daarvoor is het gewoon niet goed genoeg! Uiteraard leest het boek als een trein, mede dankzij de inmiddels bekende korte hoofdstukken en de beproefde formule van misdaad, sex, actie en moord. James Patterson is zonder enige twijfel één van mijn meest favoriete auteurs en die reputatie heeft hij vorig jaar nog volledig weten waar te maken. En ik weet zeker dat hij later dit jaar wel weer met een verbluffende thriller op de proppen zal komen, maar Belofte maakt schuld is slechts een tussendoortje. Daarvoor is de inhoud te magertjes en zitten er teveel gaten in het verhaal.De bloedmooie Nora Sinclair is het middelpunt van een onderzoek van de FBI, die van mening is dat zij haar eerste man heeft vermoord. Dat vermoeden werd een stuk sterker toen haar nieuwe vriend en aanstaande echtgenoot op vrijwel identieke wijze om het leven kwam. Opvallende gelijkenis tussen beide mannen was dat ze steenrijk waren en dat er volstrekt geen oorzaak werd gevonden die hun dood zou kunnen verklaren. FBI-agent John O’Hara moet Sinclair schaduwen en een manier vinden om aan sluitende bewijzen te komen. Dat blijkt echter niet zo heel makkelijk en al snel lijkt het erop dat hij verstrikt begint te raken in de netten van deze uiterst gevaarlijke vrouw.Los van de bovenstaande verhaallijn bevat het boek ook nog een tweede plot, dat echter veel minder is uitgewerkt. Het maakte het soms wat verwarrend, helemaal toen aan het eind van het boek de twee lijnen door de auteur aan elkaar werden geknoopt. Dat kwam op mij wat kunstmatig over, terwijl er ook een zweem van geheimzinnigheid overheen bleef hangen. Je begrijpt wel wat er nu precies allemaal heeft plaatsgevonden, maar het heeft op de één of andere manier maar heel zijdelings met het verhaal te maken. Alsof het alleen maar gebruikt werd om het einde enigszins bevredigend op papier te krijgen. Het liet mij in ieder geval achter met een wat vervelend gevoel dat ik na het lezen van 300 pagina’s een beetje in de maling was genomen. Maar aan de andere kant is het natuurlijk ook wel weer ontzettend knap dat James Patterson een toch wat teleurstellende thriller heeft geschreven die ik ondanks alles toch in een enorm tempo heb uitgelezen. Sterker nog: ik heb er echt geen seconde aan gedacht om het boek aan de kant te leggen, aangezien ik werd meegezogen in de vaart van alle gebeurtenissen. En dat is toch ook weer een kwaliteit van de auteur.
Bij de beoordeling heb ik getwijfeld tussen twee of drie sterren en was er voor beide scores veel te zeggen. Uiteindelijk heb ik voor het laatste gekozen, vanwege het simpele feit dat het verhaal, ondanks alle tekortkomingen, weer heerlijk leesbaar was. Maar drie sterren is eigenlijk een onvoldoende voor deze geweldige auteur, want hij heeft in het verleden te vaak bewezen dat hij beter kan.