Prachtig, prachtig, prachtig

Bart Chabot mocht Golden Earring midden jaren tachtig een jaar lang op de voet volgen en kwam samen met de band overal in Nederland terecht. In sporthallen, voetbalkantines, kleedkamers en in grote en minder grote concertzalen. Hij had vrijwel onbeperkte toegang, kwam bij de bandleden thuis over de vloer, zat aan tafel in restaurants in de meest obscure steden en leerde zijn stadsgenoten bijzonder goed kennen.

Hij schreef er een monumentaal artikel over voor Muziekkrant Oor, dat midden jaren tachtig het toonaangevende muziekblad was, dat feitelijk een haat/liefde verhouding had met de Earring. Het artikel was veel te groot voor één nummer en werd daarom uitgebracht in drie opeenvolgende edities.

Het scheelde weinig of Oor had het helemaal niet gepubliceerd, aangezien Chabot en fotograaf Anton Corbijn een rolletje hadden gekregen in een nieuwe videoclip van de band en een deel van de redactie vond dat Muziekkrant Oor door het artikel te plaatsen niet meer onafhankelijk was. Chabot kwam ervan af met een berisping en uiteindelijk verscheen het in 1986.

In dit boek van Bart Chabot staat het volledige artikel, aangevuld met niet eerder gepubliceerde gesprekken van de auteur met de bandleden, inclusief latere aanvullingen. Ook bevat het boek het interview met Barry Hay, vier jaar na de bekendmaking dat George Kooymans een terminale ziekte had en dat de band om die reden per direct was opgeheven. Ook deze is eerder geplaatst in de Oor.

Hagenezen onder elkaar. Chabot en de Earring. De klik was er meteen. Het lange artikel leest als een trein en geeft een geweldig inzicht in het bestaan van de Golden Earring. Hoe groot ze waren, wat ze ervoor deden en hoe vaak het kwartje de verkeerde kant op dreigde te vallen. Bovenal is het een verhaal van ongekende vriendschap en liefde voor muziek. Over glorieuze optredens in Amerika, naïviteit, heimwee en een enorm doorzettingsvermogen.

Het boek staat vol met mooie en ontroerende herinneren van Bart Chabot uit gesprekken met de individuele leden van de Golden Earring. Zoals een passage uit augustus 1985 in Sittard met Cesar Zuiderwijk.

“Je leeft met elkaars wel en wee mee, Het was tijdens de opname van een videoclip. Mijn moeder was kort daarvoor overleden. Ik zat stuk. Ik loop met George naar de plee, zeg: hou me even vast, ik kan het even niet meer aan. George pakte me beet. Hebben we samen staan uithuilen. Kooymans. Voor die gozer ga ik door het vuur. We zijn een fucking team. De vier musketiers.”

Prachtig, prachtig, prachtig.
Misschien is het persoonlijk, maar dit stuk ontroerde enorm en geeft tevens de essentie weer van de broederband tussen de vier muzikanten.

Dankzij Bart Chabot zit je op de eerste rij van de film die het bestaan van de Golden Earring is geweest. De beste en meest succesvolle rockband van Nederland. Dikke vrienden, al die jaren en met een catalogus van honderden geweldige nummers. Het boek weet van begin tot eind te boeien en te imponeren. Het maakt je aan het lachen en aan het huilen en zorgt er bovenal voor dat je opnieuw – en soms zelfs anders – naar hun muziek gaat luisteren.

Golden Earring van Bart Chabot.
Wat een prachtig en welverdiend eerbetoon.