De toekomst zal het leren

maar een feit is dat wij van Sallie Bissell in de toekomst nog veel gaan horen. En dat is toch wel een geruststellende gedachte.,Sallie Bissell debuteerde in 2001 met het uitmuntende Woud van de Dood, een ongemeen spannende thriller over drie vrouwen die een helse tocht door een verraderlijke wildernis maken. Hoofdpersonen waren de jonge Mary Crow, een jonge juriste van Indiaanse afkomst, en haar goede vriend Jonathan Walkingstick. Het bleek het veelbelovende begin van een serie thrillers en Bissell heeft inmiddels bewezen een zeer begenadigde auteur te zijn en een aanwinst voor het genre. Dit jaar verscheen alweer het derde deel over Mary Crow en wederom blijkt het een schot in de roos. In het tweede boek, het in 2002 verschenen Doolhof, kreeg Crow te maken met de moorddadige sheriff Stump Logan, die een rol had gespeeld bij de dood van haar ouders. Na een ontploffing in een grot ging de FBI er vanuit dat Logan was overleden, hoewel zijn lichaam nooit werd gevonden. In Duivelse Jacht, het nieuwe boek van Sallie Bissell, wordt al snel duidelijk dat Logan helemaal niet dood is, maar weer op jacht gaat naar Mary Crow.

Als het pas geboren dochtertje van Jonathan Walkingstick wordt ontvoerd, heeft in eerste instantie niemand enig idee wat er nu precies aan de hand is. De politie neemt de zaak nauwelijks serieus en daarom gaat Mary Crow uiteindelijk zelf op zoek naar haar petekind. Langzaam maar zeker begint ze te vermoeden dat de dader wel eens de doodgewaande sheriff kan zijn, hoewel ze bij de FBI en de plaatselijke politie daar niemand van weet te overtuigen. De sporen die de kidnapper achterlaat zijn uiterst summier, maar brengen Crow wel langs een historische route. Wat is daarvan de betekenis en wat is de kidnapper nu precies van plan met de baby? En is het wel de doodgewaande Stump Logan die Mary Crow steeds meer tot wanhoop drijft?

In zijn totaliteit is Duivelse Jacht een stuk beter dan het licht tegenvallende Doolhof, waar het soms wat lastig was om de aandacht erbij te houden. Het tempo en de humor komen deze keer een stuk beter uit de verf en in sommige gevallen weet Bissell het hoge niveau van haar debuut bijna te benaderen. Jammer is alleen dat de laatste vier hoofdstukken wat matig zijn uitgewerkt en tot een bijna plichtmatig einde worden gebracht. Het uiteindelijke slot is best nog wel verrassend, maar past aan de andere kant weer niet zo heel goed in het totale verhaal. Maar dankzij de zeer plezierige schrijfstijl is het wel een boek dat je snel kan uitlezen en waaraan je uiteindelijk heel veel plezier zal beleven. Voor iedereen die ook de twee voorgaande boeken heeft gelezen, komen er ook een groot aantal antwoorden op vragen die in de eerste twee delen open bleven staan. Is dit een teken dat Bissell na drie thrillers over Mary Crow nu aan een nieuwe serie gaat beginnen? Dat zou zomaar kunnen, al zou ik dat persoonlijk ook wel weer jammer vinden, aangezien ik niet het idee had dat er niets meer te vertellen zou zijn over deze toch wel aansprekende hoofdpersoon. Aan de andere kant zijn er genoeg voorbeelden te noemen van auteurs die juist te lang hebben vastgehouden aan hetzelfde concept en daarmee de aandacht van hun vaste lezers zijn kwijtgeraakt. De toekomst zal het leren, maar een feit is dat wij van Sallie Bissell in de toekomst nog veel gaan horen. En dat is toch wel een geruststellende gedachte.