Onnodig veel zijsprongen en hele stukken over personen die voor het verhaal totaal niet van belang waren.

In Amerika is Janet Evanovich inmiddels redelijk doorgebroken en heeft ze een aardig aantal bestsellers achter haar naam staan. Ze debuteerde in 1994 met het boek One For The Money, welke een jaar later als Grof geld voor het eerst op de Nederlandse markt verscheen. Vanwege de prachtige cover viel het mij meteen op en aangezien ze voor dit debuut de John Creasey Award won en nominaties kreeg voor de Agatha Award en de Edgar Award, waren de verwachtingen bij mij hooggespannen. Maar persoonlijk moet ik bekennen dat mijn kennismaking met haar hoofdpersoon Stephanie Plum mij niet echt bevallen is. Het verhaal was mijns inziens vrij zwak, waarbij er onnodig veel zijsprongen werden gemaakt en er hele stukken werden geschreven over personen die voor het verhaal totaal niet van belang waren. Daarnaast sprak ook de humor, die een deel van het boek zou moeten dragen, mij totaal niet aan. Ik moet harder lachen om een lauwe gehaktbal achter een glazen deurtje bij de FEBO in de Ferdinand Bolstraat van Amsterdam dan om de grappen en grollen die in Grof geld in alle flauwte van het papier afrollen. Maar juist de humor in haar boeken wordt door de pers vaak fel bejubeld, dus het kan best aan mij liggen. Ik ben ook niet altijd gecharmeerd van boeken die in de ik-vorm zijn geschreven, en met name in het geval van Stephanie Plum kreeg ik tijdens het lezen soms last van plaatsvervangende schaamte. Mogelijk ben ik niet de doelgroep waar Janet Evanovich voor schrijft. En anders komt het misschien omdat de genoemde gehaktballen in de Ferdinand Bolstraat niet te overtreffen zijn...