Chapeau voor Vivian, maar iets te veel van het goede

Ik volg Vivian al een aantal jaar vanwege de Writer’s Community (opgeheven) maar daarna ook nog lange tijd op socials. Zo kwam ik haar teksten tegen bij Profielen, het magazine van Hogeschool Rotterdam waar ik zelf ook voor heb geschreven. Ik weet dat Vivian reet goed kan schrijven. Dat dit boek de LS wedstrijd heeft gewonnen zegt dan ook heel veel. Ik geef het boek 3,5 ster!

Alleen was dit niet het boek voor mij. Allereerst struikelde ik al over de ondertitel “in de stad van de liefde”, want dat is toch Parijs? Rome staat bekend als de eeuwige stad. Daarnaast deed het me te erg denken aan Liefde & Gelato, waar net een Netflix-verfilming van is, maar dan korter (want kort verhaal) en werd er meer met cheesy one-liners geslingerd dan ik had verwacht. Dat was leuk geweest, als het wat meer verspreid was. Een voorbeeld waarvan ik een foto heb gemaakt: “Maria, Jezus en Jozef op alle fresco’s van Rome, ik geloof niet dat ik nog te redden ben”. Ja, nee, dan sla ik het boek liever dicht.

Oh, en dan nog de spicy scene. Daar hou ik totaal niet van en dat had wel met een anekdote vooraf vermeld worden (of ben ik dan heel preuts?). Al helemaal niet in een boek dat zo YA schreeuwt.

MAAR. Toch ben ik blij dat ik het boek heb gelezen. Ik ben Vivian heel dankbaar voor haar slechthorende/dove hoofdpersoon. Voor het concept van Instagram-boyfriend anex stadsgids. Dat liet me echt lachen, omdat het heel tof is! Ik zou daar ook mijn geld aan uitgeven, maar dan bij lange na niet de keuzes van Carlijn maken!

Drie sterren vanwege de inhoud. Die extra halve ster omdat ik weet dat het Vivian is!