Indrukwekkend, maar rommelig

De eerste 60 pagina’s van dit boek waarom moeilijk door de komen omdat ze meer voelde als een verslag van een woordenboek of een Wikipedia pagina. Dat was erg taai, vond ik. Daarna worden er meerdere interviews gegeven en daar was ik het meest geïnteresseerd naar naast uiteraard het verhaal van Charlotte zelf.

Maar waar ik zelf een beetje over struikelde is dat een meer voor me van interviews worden gebruikt. De ene keer vraag een antwoord, de andere keer en tussen kop met een opsomming van antwoorden, en het was fijner geweest als daar iets structureels in had gezeten. Gebruik één manier, zodat het niet rommelig wordt.

Hier en daar had ik ook het gevoel alsof er niet per se een rode draad was. Zeker omdat de interviews steeds het verhaal van Charlotte afbraken én vooral ook omdat er regelmatig “kom ik lager op terug” in het verhaal voor kwam.

Maar Charlottes verhaal, waar het mij vooral om draait, deed ‘t ‘m. Zij heeft zoveel ups en downs meegemaakt, dat ik er nog steeds van sta te kijken. En de manier waarop zij zich steeds heeft herpakt en is gegroeid, is heel erg mooi.

Ik zou dit boek vooral aanraden aan ouders, niet per se jongeren, maar voor ouders die hun kinderen of andere familieleden beter willen leren kennen en de stoornis te begrijpen.