De wake-up call

Het boek begint met een knap staaltje “show, don’t tell”, waarbij onmiddellijk duidelijk wordt waar de vijandige sfeer tussen Izzy en Lucas vandaan komt (en waar je ook een goeie portie plaatsvervangende schaamte bij geserveerd krijgt). Dat zorgde ervoor dat ik onmiddellijk in het verhaal zat. Izzy is vrolijk en de ideale gastvrouw in het hotel, terwijl Lucas omschreven wordt als een chagrijnige robot. Door het trouwringen-terugbezorgen-project worden ze verplicht om samen te werken en tijd met elkaar te spenderen op onverwachte momenten, wat voor grappige, opwindende en emotionele situaties zorgt. De hele enemies-to-lovers dynamiek wordt op een interessante en realistische manier gebracht, verpakt in de vlotte en grappige schrijfstijl van Beth O’Leary.

Elk hoofdstuk wordt verteld vanuit het perspectief van Izzy en Lucas afwisselend, waardoor je beiden goed leert kennen. Daarnaast loopt het hotel ook vol met andere personages, die zeker een meerwaarde bieden voor het verhaal. Er is aandacht voor de gebreken van de personages en doorheen de hoofdstukken is er ook voldoende plaats voor persoonlijke groei. Ik heb echt genoten van het verhaal en door de sfeervolle setting in een familiehotel en de tijdspanne waarin dit verhaal zich afspeelt, blijkt dit onverwacht ook een aanrader voor tijdens de kerstperiode!