Zoektocht naar de waarheid

Alafair Burke is New York Times-bestsellerauteur en heeft inmiddels twintig boeken op haar naam staan. Ze werd genomineerd voor de prestigieuze Edgar Award en is coauteur van Mary Higgins Clark. Haar ervaring als officier van justitie, gespecialiseerd in huiselijk geweld, vormt een belangrijke voedingsbodem voor haar misdaadromans. Burke’s fascinatie voor crime ontstond in haar jeugd. Ze groeide op in Wichita, Kansas, waar een seriemoordenaar actief was en veel indruk op haar maakte. Vind mij is het zesde deel in de serie rond detective Ellie Hatcher en werd als standalone naar het Nederlands vertaald door Nellie Keukelaar-van Rijsbergen.

Vijftien jaar geleden was een jonge vrouw slachtoffer van een ernstig auto-ongeluk. De vrouw verloor haar geheugen en haar identiteit. Inmiddels gaat ze door het leven als Hope Miller, zonder identiteitspapieren. Na vijftien jaar van beschermd leven in Hopewell en met steun en zorg van haar hartsvriendin Lindsay Kelly vindt Hope het tijd worden om haar vleugels uit te slaan en nieuwe mensen te leren kennen. Ze vertrekt naar Long Island om daar een nieuw leven op te bouwen. Lindsay ziet Hope’s verhuizing naar East Hampton totaal niet zitten. Als Lindsay een aantal dagen geen levensteken van Hope verneemt, is ze ervan overtuigd dat Hope verdwenen en vermist is. Ze gaat naar Long Island om haar vriendin te zoeken.

Burke heeft een vlotte pen van schrijven, waardoor het boek voor iedereen toegankelijk is. Wel zijn er de nodige tangconstructies die het leesritme verstoren. Ze vertelt het verhaal vanuit verschillende perspectieven, waardoor het geheel zeker in het begin wat rommelig overkomt. Voor de lezer is het lastig te duiden wie nou eigenlijk het hoofdpersonage is. Is het Ellie als seriepersonage, Lindsay wiens perspectief het meest naar voren komt, of is het toch Hope die door haar verdwijning links met iedereen in het boek heeft? Duidelijk is wel dat Hope verdwenen is en dat Lindsay, die advocaat van beroep is, er alles aan zal doen om haar te vinden.

De auteur begint het boek goed. Ze toont een Hope die duidelijk gespannen en angstig is, misschien zelfs wat paranoïde. Er is meteen spanning in het boek en die blijft tot Hope verdwijnt, wat al vroeg in het boek is. Burke probeert door middel van cliffhangers en flashbacks de lezer betrokken te houden, maar de spanning komt hiermee niet terug. Wel blijft de nieuwsgierigheid geprikkeld, want waar is Hope en wat is er met haar gebeurd? Het verhaal lijkt zich allerlei kanten op te bewegen en pas bij de ontknoping komt er duidelijkheid. Opnieuw geen spanning, wel met de nodige verrassingen, die het hele boek met terugwerkende kracht in een ander perspectief plaatsen. Al zal mening doorgewinterde thrillerlezer één plus één al eerder bij elkaar hebben opgeteld.

Vind mij van Alafair Burke is geen boek dat het van de spanning moet hebben, het is meer een zoektocht naar de waarheid rondom de personages.