Interessant thema, slecht uitgediept

Het genre waarbinnen De Moedercode valt (SciFi, AI/KI), lees ik normaal gesproken nooit. De beschrijving van het boek maakte me echter zeer nieuwsgierig. Want bij de zin 'Meeslepende actie, intrigerend en origineel: wat als kinderen worden opgevoed door robots met de kennis en het instinct van een menselijke moeder?' sloeg mijn fantasie op hol, was ik erg benieuwd naar de wetenschappelijke kant van dit verhaal en spookten er allerlei vragen door mijn hoofd. Bovendien leek het me leuk om een keer 'Out of the box' te lezen.

De Moedercode is zowel apocalyptisch als post-apocalyptisch. Het verhaal begint in 2049 waarin een groep wetenschappers bij elkaar wordt gebracht om een uit de hand gelopen wetenschappelijk experiment dat voor een pandemie zorgt een halt toe te brengen, maar vooral om te zorgen dat de mensheid hierna kan voortleven. De wetenschappers komen tot de conclusie dat er maar één redmiddel is: embryo's plaatsen in zogenoemde moederrobots. Deze geprogrammeerde robots hebben alle kennis in huis om de embryo's uit te broeden en de kinderen op te voeden.
In het jaar 2054 vliegen de robots uit naar verschillende, afzonderlijke plekken en worden de kinderen geboren. In 2060 - als de kinderen zes jaar oud zijn - gaat het post-apocalyptische verhaal verder. Naarmate de kinderen ouder worden, proberen ze elkaar te vinden en worden ze nieuwsgieriger naar 'vroeger'. Een aantal wetenschappers leeft dan nog. Terwijl de kinderen op zoek gaan naar de wetenschappers om kennis te vergaren, gaan de wetenschappers op zoek naar de kinderen, omdat ze denken dat de moederrobots vernietigd moeten worden.

De apocalyptische en post-apocalyptische verhaallijnen wisselen elkaar af. Een derde verhaallijn is die van de Hopi-samenleving. Deze samenleving heeft de apocalyps overleefd en is er van overtuigd dat er een nieuwe toekomst aanbreekt.

Schrijver Carole Stivers heeft veel in De Moedercode samengebracht. In mijn ogen te veel, waardoor de personages oppervlakkig blijven. Een aantal wetenschappers wordt iets meer uitgediept, maar op het moment dat je als lezer denkt en hoopt meer verdieping en/of achtergrondinformatie te krijgen, wordt de deur gesloten.
Daarnaast beschrijft Stivers helaas niet op welke manier de moederrobots de kinderen de eerste zes jaar verzorgen. Dit praktische, maar zo belangrijke handelen van de robots mag de lezer zelf invullen. De kennisoverdracht van robot naar kinderen wordt wel goed beschreven, maar het instinct van de moederrobots - waarnaar in de beschrijving van het boek wordt gerefereerd - komt helaas pas aan het eind van het boek aan de orde.
En dan de Hopi-samenleving. In mijn ogen lag daar een hele mooie kans om het verhaal extra diepgang te geven. Want waarom overleven de Hopi de apocalyps? Wat maakt deze samenleving anders dan alle anderen? Is het genetisch? Vragen die helaas geen antwoord krijgen.

Kortom: het thema van De Moedercode is zeer interessant, maar de schrijver laat het op veel vlakken na om enige diepgang aan te brengen.