Lezersrecensie
Historische pageturner over een onbekende geschiedenis en leest als een misdaadroman.
Historische pageturner over een onbekende geschiedenis en leest als een misdaadroman.
"Groningen, 1219. Margaretha is er klaar voor om haar plek in de maatschappij in te nemen." Haar plek, een religieuze vrouw die zich laat inmetselen in een kerk. Een recluse. Voor me ligt, aldus de achterflap van de kaft, een boek, dat toegankelijke en meeslepende historische fictie behelst. De auteur Annemarie Ros, een mediëvist met een PhD in Middelengelse literatuur. Dus een auteur die weet over de periode waarin het boek zich afspeelt. Hopenlijk valt ze niet in de valkuil, waarin menig andere schrijver van historische fictie vallen. Nl. hun roman doorspekken van (kleine) historische feiten en lange beschrijvingen van de locaties waar het verhaal zich afspeelt. Gelukkig valt deze auteur er niet in. In tegendeel. De schrijfstijl is eenvoudig. Korte zinnen. En veel dialogen waardoor het verhaal een zekere vaart krijgt. Je krijgt door de dialogen het gevoel dat je naar een theaterstuk/film aan het kijken bent. Je beleeft het verhaal. Annemarie Ros beheerst de kunst van het weglaten. Het niet alles uitvoerig willen beschrijven en uitleggen aan de lezer. Hierdoor wordt de lezer niet lui, maar moet actief meedoen/meedenken met het verhaal. Natuurlijk zijn er zaken/dingen/fijten die moeten worden uitgelegd, maar bij mij werkt niet om dat dan uitvoerig te verweven in het verhaal zelf. Meestal gaat dan de vaart uit de verhandeling en wordt het voor mij saai. De auteur heeft om dit te voorkomen een slimme zet gedaan om de nadere informatie neer te schrijven in het hoofdstuk 'Historische verantwoording'. Overigens wat een vakmanschap om de aandacht van de lezer vast te houden bij een verhaal wat zich in hoofdzaak afspeelt binnen de kleine ruimte van een kluis.
En wat een prachtige openingzin. "Straks zal ik mijn graf betreden", gevolgd door de zinnen: "Vanbinnen worstel ik met de keuzes die ik in het verleden heb gemaakt, welke ertoe hebben geleid dat ik hier nu sta. Eerlijk gezegd kan ik nauwelijks geloven dat deze mis speciaal voor mij wordt gehouden. Dat het me gelukt is om hier te zijn. Om mijn nieuwe toekomst tegemoet te gaan." Wat een binnenkomst in een verhaal. Dit nodigt toch uit om verder te lezen, om meer te weten te komen waarover deze roman gaat. Nieuwsgierig ben je en dat blijf je. Als lezer wordt je soepel door het verhaal geleid. De schrijfster weet, bij de lezer, precies de juiste spanning vast te houden, zodat je wilt doorlezen (nog even een hoofdstuk doorlezen). Het is een echte pageturner.
En dan het verhaal zelf. Door het unieke onderwerp is het een bijzonder verhaal. Een vrouw laat zich vrijwillig inmetselen in een kerk, als recluse, om vervolgens vanuit haar kluis de Groningers die aan haar raam komen geestelijke bijstand te verlenen. De roman beschrijft een stukje geschiedenis waar denk ik velen nog nooit van gehoord hadden. Annemarie brengt het verhaal echter zo tot leven, dat je je kunt voorstellen hoe het moet zijn geweest als recluse. Je krijgt een inkijk in het religieuze leven in het Groningen van weleer. Deze roman is dus ook leerzaam.
Geniet je van historische fictie, dan is het boek echt een aanrader. Het is historisch zonder saai te worden, religieus zonder zedenprekerig te worden en gedoseerd spannend.
"Groningen, 1219. Margaretha is er klaar voor om haar plek in de maatschappij in te nemen." Haar plek, een religieuze vrouw die zich laat inmetselen in een kerk. Een recluse. Voor me ligt, aldus de achterflap van de kaft, een boek, dat toegankelijke en meeslepende historische fictie behelst. De auteur Annemarie Ros, een mediëvist met een PhD in Middelengelse literatuur. Dus een auteur die weet over de periode waarin het boek zich afspeelt. Hopenlijk valt ze niet in de valkuil, waarin menig andere schrijver van historische fictie vallen. Nl. hun roman doorspekken van (kleine) historische feiten en lange beschrijvingen van de locaties waar het verhaal zich afspeelt. Gelukkig valt deze auteur er niet in. In tegendeel. De schrijfstijl is eenvoudig. Korte zinnen. En veel dialogen waardoor het verhaal een zekere vaart krijgt. Je krijgt door de dialogen het gevoel dat je naar een theaterstuk/film aan het kijken bent. Je beleeft het verhaal. Annemarie Ros beheerst de kunst van het weglaten. Het niet alles uitvoerig willen beschrijven en uitleggen aan de lezer. Hierdoor wordt de lezer niet lui, maar moet actief meedoen/meedenken met het verhaal. Natuurlijk zijn er zaken/dingen/fijten die moeten worden uitgelegd, maar bij mij werkt niet om dat dan uitvoerig te verweven in het verhaal zelf. Meestal gaat dan de vaart uit de verhandeling en wordt het voor mij saai. De auteur heeft om dit te voorkomen een slimme zet gedaan om de nadere informatie neer te schrijven in het hoofdstuk 'Historische verantwoording'. Overigens wat een vakmanschap om de aandacht van de lezer vast te houden bij een verhaal wat zich in hoofdzaak afspeelt binnen de kleine ruimte van een kluis.
En wat een prachtige openingzin. "Straks zal ik mijn graf betreden", gevolgd door de zinnen: "Vanbinnen worstel ik met de keuzes die ik in het verleden heb gemaakt, welke ertoe hebben geleid dat ik hier nu sta. Eerlijk gezegd kan ik nauwelijks geloven dat deze mis speciaal voor mij wordt gehouden. Dat het me gelukt is om hier te zijn. Om mijn nieuwe toekomst tegemoet te gaan." Wat een binnenkomst in een verhaal. Dit nodigt toch uit om verder te lezen, om meer te weten te komen waarover deze roman gaat. Nieuwsgierig ben je en dat blijf je. Als lezer wordt je soepel door het verhaal geleid. De schrijfster weet, bij de lezer, precies de juiste spanning vast te houden, zodat je wilt doorlezen (nog even een hoofdstuk doorlezen). Het is een echte pageturner.
En dan het verhaal zelf. Door het unieke onderwerp is het een bijzonder verhaal. Een vrouw laat zich vrijwillig inmetselen in een kerk, als recluse, om vervolgens vanuit haar kluis de Groningers die aan haar raam komen geestelijke bijstand te verlenen. De roman beschrijft een stukje geschiedenis waar denk ik velen nog nooit van gehoord hadden. Annemarie brengt het verhaal echter zo tot leven, dat je je kunt voorstellen hoe het moet zijn geweest als recluse. Je krijgt een inkijk in het religieuze leven in het Groningen van weleer. Deze roman is dus ook leerzaam.
Geniet je van historische fictie, dan is het boek echt een aanrader. Het is historisch zonder saai te worden, religieus zonder zedenprekerig te worden en gedoseerd spannend.
1
Reageer op deze recensie
