Roman met existentiële thema’s

Edith, een vrouw van begin zeventig, woont alleen aan de westkust van Ierland. Ze heeft een intense vriendschap met Méabh, haar beste vriendin, en een fysieke relatie met haar buurman Gunter. Ze is gescheiden van Mike en heeft een volwassen zoon Pat. Ze kijkt terug op een beladen periode in haar leven. Als 17-jarige wordt ze door haar moeder naar Italië gestuurd om haar zus bij te staan, die ongewenst zwanger is. Lydia, die balletdanseres is, verblijft daar in het geheim en afgezonderd van bekenden om haar kind ter wereld te brengen en dan ter adoptie af te staan.

Deze twee verhaallijnen wisselen elkaar af. In het heden wordt het verhaal in de derde persoon geschreven en in het verleden in de eerste persoon. Wat Edith in Italië meemaakt, komt op een indringende manier bij je binnen, terwijl je in het heden de afstand voelt van haar tot alles wat er speelt in haar leven. Het is daar ook de oudere vrouw die door de ervaringen in het leven beter kan relativeren. Het verhaal in het nu is beschouwender, wat duidelijk aangeeft, wat levenservaring voor invloed kan hebben.

De stijl van Sarah Moss is dichterlijk en lyrisch, veel waarnemingen worden er beschreven, waardoor de vaart uit het verhaal gehaald wordt. Daarom was er vaak sprake van afstand en kon Rijpheid me niet echt ontroeren. Maar toch voel je duidelijk dat Moss zich heel goed kan verplaatsen in de oudere vrouw die haar herinneringen de revue laat passeren.

De thema’s die de auteur beschrijft, betreffen het bestaan: eenzaamheid, familie, vriendschap, liefde, erbij willen horen. De karakters worden niet allemaal even duidelijk neergezet. De persoon van Edith is wel interessant door de twee verschillende periodes uit haar leven. In het verleden is ze de gedreven 17-jarige die nog invloed op haar zus wil uitoefenen ten aanzien van de adoptie. In het heden is ze een vrouw die ‘gerijpt’ is door het leven, teruggaand in haar herinneringen.

Rijpheid is een roman die laat zien hoe iemand gevormd wordt door het leven dat hij geleefd heeft, in een dichterlijke en beschouwende stijl, zonder veel vaart en waarin ook de twee landstreken, Italië en Ierland, duidelijk uit de verf komen. Maar niet een roman die ergens naar toe leidt, geen duidelijke plot kent, maar die je nog wel na laat mijmeren als het boek gesloten wordt.

Meer recensies zijn te lezen op indeboekenkast.com.