Eenzaamheid overstemt door geschreeuw

De hoofdpersoon is een echt puber die het vooral beter weet en dit op een agressieve schreeuwerige manier laten blijken, niets deugd, hij weet het beter. Het leven laat hem in de steeek, moeder, vader en ook de school, en hij blijft eenzaam achter in een grote puinhoop. Niemand die met hem over zijn echte gevoelens praat en daar heeft hij toch echt behoefte aan, zo geeft de hoofdpersoon aan.

Dit is het, na het diner, tweede boek dat ik van Koch lees en wat me opvalt is de aggresiviteit in beide boeken die eigenlijk heel gewoon wordt gevonden. Het is op de rand (in het diner erover). Sympathie geeft dit niet, eerder ongemakkelijk gevoel dat bij mij blijft knagen,