Dubbelperspectief

Waarschijnlijk het meest komische boek van Wolkers. De schrijver gebruikt een dubbelperspectief om aan de ene kant een oudejaarsvering te beschrijven, terwijl daarnaast het schrijverschap zelf op de hak wordt genomen.

Hoofdpersoon Robert Dilling is een auteur van (inmiddels) gemakzuchtig in elkaar geflanste thrillers, die zich te buiten gaat aan eten en drinken. Zijn lesbische dochter Ellen en haar vriendin Nancy komen oudjaar bij hem doorbrengen op het eiland waar hij woont. Ook van de partij is Jeanne, een jeugdige caissière uit het dorp, met wie Dilling een seksuele relatie heeft.

De situaties die Wolkers in het boek schetst zijn komisch en inderdaad vaak hilarisch opgeschreven. Tussen het eten en drinken door valt hij het vrouwvolk lastig met onzinverhalen en vertelt hij over het nieuwe boek waaraan hij werkt. Overigens getiteld 'De zetpil van de dood', een titel die in Gifsla staat tussen de in voorbereiding zijnde boeken. Op de eerste dag van het nieuwe jaar moet Dilling - zijn goede voornemens zijn nog warm - de ultieme prijs betalen voor zijn mateloos bestaan.

Wolkers slaat met Gifsla twee vliegen in één klap. Aan de ene kant wil hij laten zien dat hij het in zich heeft een misdaadroman te schrijven, als hij dat zou willen. Als liefhebber van Edgar Allen Poe en Raymond Chandler geen rare wens. Aan de andere kant zet hij in Gifsla het wezen van de schrijver op z'n plek, zoals hij in De junival zijn rol als kunstenaar bepaalde.

Wederom een knap geconstrueerd geheel, dat makkelijk en vlot wegleest.