verdwenen historie hartverwarmend tot leven gebracht

Tijdens deze winterse dagen las ik “Flos en het glazen paleis” van de duo-auteurs Marlene Rebel en Lucinda Vos. Eigenlijk is het het meest geschikt voor de bovenbouw van het basisonderwijs, maar het leest ook heerlijk weg in de onderbouw van het vmbo, terwijl het voor hv-leerlingen een lekker tussendoortje vormt.

Ook met dit boek zijn beide auteurs erin geslaagd om verdwenen historie middels een hartverwarmend verhaal weer tot leven te brengen. Het Amsterdamse “Paleis voor Volksvlijt” is het hoofdtoneel van het verhaal van Flos, die tot zijn twaalfde verjaardag bij zijn opa en oma in het Brabantse Wouw woonde. Doordat de zuiderburen bij de Eerste Wereldoorlog betrokken werden en Flos’ moeder hem graag dichterbij zich wilde, nam ze hem mee naar de hoofdstad, waar ze als actrice deel uitmaakt van een toneelgezelschap.

De hoofdingrediënten van de klassieker “A Christmas Carol” van Charles Dickens zijn vloeiend verweven met de scènes die zich in het legendarische glazen paleis afspelen. Na een ruzie vlucht Flos naar het beroemde theater, waar hij zich verstopt in de verlaten theaterzaal. Daar maakt hij kennis met de mysterieuze eigenaar Van Hall, die Flos parallel aan het Scroogeverhaal in een toneelvoorstelling zijn verleden, heden en toekomst laat zien, waardoor hij heel veel over zichzelf en zijn familie te weten komt.

Heel toepasselijk bevat het boek geen hoofdstukken, maar is het opgedeeld in korte scenes die over vijf bedrijven zijn verdeeld. De beeldende verhaallijnen doen denken aan prachtige boeken als “Films die nergens draaien” en ”De glazenwasser van het Rijksmuseum”. Ook hier ontdekt de hoofdpersoon geheimen die hem helpen bij zijn zoektocht naar zijn eigen identiteit of toekomst. Verder valt het op door het toegankelijke taalgebruik en de gemoedelijke en sympathie opwekkende sfeer.

Het slotakkoord is een mooie historische verantwoording hoe ze fictie en werkelijkheid met elkaar hebben verweven. Het boek is bovendien prachtig vormgegeven door Sophie Pluim. Alleen al de cover nodigt zeer uit om het uit de boekenkast te pakken, maar ook de schutbladen zijn met een flinke dosis nostalgie vormgegeven.