Een te trage zoektocht

Deze roman is volgens de uitgeverij een literaire thriller. Wat men hiermee bedoeld is me niet duidelijk. Voor mij is de verwachting dat er een spannend verhaal is, maar ook iets meer. Of dit dan een schrijfstijl is of een beklijvende inhoud, is af te wachten. Bovendien speelt het verhaal zich af in 1870 te Waterloo, zodat er ook een historisch kantje aan het verhaal zit. Ik hoopte dus op een historische thriller met een degelijk verhaal.

De hoofdpersonen in dit boek zijn Henri Conscience, een privé detective, en zijn hulpje Clara, vermomd als meid. Dit boek blijkt het derde deel te zijn met deze hoofdpersonen. Het is zeker als stand alone te lezen, maar ik heb de indruk dat je de hoofdpersonen beter leert kennen als je de boeken in volgorde leest.

Het boek begint wazig, je weet niet precies wat er gebeurd, maar stilletjes trekt de mist op en wordt je als lezer nieuwsgierig waardoor je in het verhaal wordt getrokken. De moord gebeurd in het begin van het verhaal en de detective wil als Poirot het raadsel oplossen door gesprekken met betrokkenen en analyse van de feiten. Er zijn echter lange beschrijvingen en weinig plotwendingen, zodat de spanning eerder laag is en regelmatig wegvalt.

In deze periode werd er weinig wetenschappelijk onderzoek bij de politie uitgevoerd. Hier wordt een autopsie uitgevoerd, wat in die tijd erg ongewoon was, maar verder wordt dit item niet uitgewerkt in het verhaal.

Het verhaal speelt zich af in een landhuis bij de hogere stand, net als in de boeken van Agatha Christie. De woningen en de levensstijl van de bewoners wordt degelijk, zij het soms wat langdradig beschreven, maar de vervlechting met het verhaal is niet altijd duidelijk, zodat ook hierdoor de spanning regelmatig wegvalt. Het aantal personages is beperkt en het verhaal wordt grotendeels chronologisch vertelt, zodat het duidelijk is en vrij moeiteloos kan gevolgd worden.

Er zijn enkele delen geschreven van uit het standpunt van het slachtoffer. Er zijn schrijvers die deze methode gebruiken om aan te duiden dat de zoektocht van de detective en wat zich werkelijk heeft afgespeeld wel erg ver uit elkaar liggen, om aldus een bijkomende spanning te creëren, maar dit was hier niet het geval. Er werd het standpunt van het slachtoffer gegeven, maar verder ging het niet.

Er zijn in het boek lange beschrijvingen van de slag te Waterloo, over het leger en het belang van kaarten. De feiten zijn historisch correct, maar ook hier was de vervlechting met het verhaal me niet altijd duidelijk, wat erg storend was.

Er zit ook een psychologisch kantje aan het verhaal, er zijn met name heel wat bedenkingen rond moederliefde, familie en soorten stilte. Zo blijkt de moeder van Conscience geestesziek te zijn en zegt Emmerance dat ze zich heeft opgeofferd voor haar stiefdochter. Dit item verwijst dan weer naar een verhaal van Hendrik Conscience, dat Cloostermans in zijn romans wil verwerken. In een nawoord geeft hij hierover enige duidelijkheid, maar verder heeft dit voor mij niets te betekenen.

Er zijn weinig warme figuren getekend in dit verhaal. De leden van het gezin blijken individuen te zijn, geen groep, en waar ze pretenderen de liefde voor Elisabeth centraal te stellen, blijkt dat ze als mens niet telde maar werd gebruikt om dingen te bereiken of als zingeving voor het eigen leven te dienen.

Het is deels een psychologische roman, deels een historische roman, deels een detective, maar de mix van deze drie elementen in dit verhaal kon me niet raken, wat ik toch van een boek verwacht. Ik vond het verhaal bovendien ongeloofwaardig.

Cloostermans kan schrijven en heeft wat te zeggen, maar deze mix ligt me niet, vandaar de lage score.