Lezersrecensie
Vrouwen in het Amerikaans leger tijdens WO I
Amerika kwam pas in 1917 militair tussen in WO I. Vrij snel was er nood aan ervaren tweetalige mensen in het leger om de telefooncentrales te bedienen in Frankrijk, wat voornamelijk vrouwen waren. Na de oorlog werden ze niet erkend als militair, dit gebeurde pas 60 jaar later, in 1979.
Vrouwen in het leger zijn altijd een hekel punt geweest, de erkenning van hen als militair was geen evidentie, integendeel. De laatste jaren verschijnen er diverse romans rond dit thema, zoals “De vergeten vrouwen” van Kristin Hannah over verpleegkundigen in de Vietnamoorlog of “Reddende engelen” van Danielle Steel rond verplegend personeel in WO II. Deze roman gaat over telefonisten in het Amerikaans leger tijdens WO I, ook door een vrouwelijke schrijfster. Toeval ?
Tijdens de oorlog moesten de vrouwen van de soldaten noodgedwongen alleen hun gezin rechthouden en velen werkten in de oorlogsindustrie. Mede hierdoor werd na de oorlog de vraag voor vrouwenrechten sterker. De tijd dat vrouwen enkel het huishouden mochten doen was gedaan.
Deze oorlog woedde vooral in Europa waar de sociale gevolgen merkbaar waren. Voor de oorlog was er een aristocratische bovenlaag, bij wie de afkomst van iemand belangrijker dan wat hij/zij presteerde, maar dit model zou stilaan verdwijnen, ook in Amerika.
Heel wat verschillende items om een boeiende roman te schrijven. Runyan vermeld in haar boek heel wat historische figuren, plaatsen en gebeurtenissen en heeft duidelijk veel opzoekwerk gedaan rond de “Hello Girls” zoals ze werden genoemd, maar dit blijft jammer genoeg enkel achtergrond. De roman beschrijft voornamelijk het leven van de hoofdpersoon in de periode 1917 – 1919. Het is hierdoor eerder een romantisch verhaal dan een geschiedkundig werk.
Runyan schrijft goed, zodat het een makkelijk lezende roman is geworden. Persoonlijk had ik echter liever gehad dat het werk van de telefonistes centraal had gestaan maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat het een vlot lezend werk blijft over een boeiend onderwerp.
Vrouwen in het leger zijn altijd een hekel punt geweest, de erkenning van hen als militair was geen evidentie, integendeel. De laatste jaren verschijnen er diverse romans rond dit thema, zoals “De vergeten vrouwen” van Kristin Hannah over verpleegkundigen in de Vietnamoorlog of “Reddende engelen” van Danielle Steel rond verplegend personeel in WO II. Deze roman gaat over telefonisten in het Amerikaans leger tijdens WO I, ook door een vrouwelijke schrijfster. Toeval ?
Tijdens de oorlog moesten de vrouwen van de soldaten noodgedwongen alleen hun gezin rechthouden en velen werkten in de oorlogsindustrie. Mede hierdoor werd na de oorlog de vraag voor vrouwenrechten sterker. De tijd dat vrouwen enkel het huishouden mochten doen was gedaan.
Deze oorlog woedde vooral in Europa waar de sociale gevolgen merkbaar waren. Voor de oorlog was er een aristocratische bovenlaag, bij wie de afkomst van iemand belangrijker dan wat hij/zij presteerde, maar dit model zou stilaan verdwijnen, ook in Amerika.
Heel wat verschillende items om een boeiende roman te schrijven. Runyan vermeld in haar boek heel wat historische figuren, plaatsen en gebeurtenissen en heeft duidelijk veel opzoekwerk gedaan rond de “Hello Girls” zoals ze werden genoemd, maar dit blijft jammer genoeg enkel achtergrond. De roman beschrijft voornamelijk het leven van de hoofdpersoon in de periode 1917 – 1919. Het is hierdoor eerder een romantisch verhaal dan een geschiedkundig werk.
Runyan schrijft goed, zodat het een makkelijk lezende roman is geworden. Persoonlijk had ik echter liever gehad dat het werk van de telefonistes centraal had gestaan maar dat doet geen afbreuk aan het feit dat het een vlot lezend werk blijft over een boeiend onderwerp.
1
Reageer op deze recensie
