Schuld? Trauma!

Met de titel wordt het vermoeden gewekt dat het een romantisch verhaal gaat worden, maar...... niets is minder waar!

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven.
Het boek bestaat uit drie delen. In de proloog lees je dat Justin, de twee jaar jongere broer van Rêve, van een brug is gesprongen en op het water te pletter is geslagen. Hoe, wat is de oorzaak? Rêve staat in de rechtszaal waar ze de vraag krijgt of zij nog iets te zeggen heeft. Het lukt haar niet iets te zeggen; ze wordt weggeleid.
In deel 1 lees je hoe de gezinsleden omgaan met de rouw om hun zoon en broer. Rêve voelt zich schuldig; ze gaat niet meer naar de universiteit en zwerft door de stad. Ze voelt zich alleen en ze kan niet bij haar ouders terecht. Ze ontspoort en komt aan het eind van deel 1 tot een besluit. Haar ouders storten zich op de alledaagse dingen om zo hun verdriet te verwerken. Haar vader focust zich op het vertalen van gedichten. Haar moeder werkt als vrijwilligster in het AZC in de buurt.
In deel 2 vertelt Rêve over haar beslissing om het leger in te gaan om zo haar leven weer op de rails te krijgen. Tijdens de opleiding merkt ze hoe zwaar dat is, maar ze zet door en ze wordt uitgezonden naar Syrië. Frank is haar dienstmaat. Aan Frank kan ze haar verhalen kwijt. Ze wordt zelfs verliefd op hem en ze voelt zich zelfs weer een beetje gelukkig. Tijdens een missie buiten het kamp raakt Rêve gewond aan haar pols en moet ze terug naar NL om te revalideren.
In deel 3 blijkt dat Rêve lijdt aan PTSS, een oorlogstrauma. Ze ziet overal gevaar en ze voelt zich nergens veilig. Ze gaat in therapie.

De epiloog beschrijft het proces in de rechtszaal. Rêve schudt ‘nee’ als de rechter haar vraagt of ze nog iets wil zeggen. Ze wordt weggeleid en dan komt de ware toedracht over de dood van haar broer naar boven.