Liefde, hoop en geluk tussen de aardbeien

Een prachtig en ontroerend verhaal over rouw, verlies en opnieuw leren kiezen voor geluk.

In mooie jaren in de aardbeientuin worden we meegenomen in het leven van twee gezinnen. Aan de ene kant volgen we Amanda en haar dochter Jane, aan de andere kant Carter en zijn dochters Astor en Samantha. Wat hen verbindt, is het verlies van een dierbare.
Amanda verloor haar geliefde man en Carter zijn vrouw. Twee gezinnen, elk met hun eigen verdriet, maar met dezelfde pijn.

Het verhaal is emotioneel geschreven, maar tegelijk ook heel warm en hoopvol. Beide gezinnen moeten leren omgaan met hun rouw en proberen, elk op hun eigen manier de draad van het leven weer op te pakken.
Amanda kan zich niet voorstellen ooit nog een andere man toe te laten in haar leven. Toch beloofde ze haar man vlak voor zijn dood dat ze verder zou gaan en opnieuw liefde zou toelaten, hoe moeilijk dat ook zou zijn. Ondertussen probeert ze de aardbeienboerderij die ze samen hebben opgebouwd draaiende te houden, wat niet altijd even vlot verloopt. Ook de band met haar dochter Jane staat onder druk.

Maar dan verschijnt er onverwacht toch een sprankeltje zonneschijn wanneer Carter bij haar aardbeien komt kopen. Er is meteen een klik, al willen ze dat in eerste instantie misschien nog niet toegeven. Maar kunnen ze hun hart opnieuw openstellen? Of blijven ze in het verleden hangen?

Ook Carter probeert samen met zijn twee dochters het leven weer op te bouwen. Dat is allesbehalve eenvoudig, zeker met een tienerdochter in huis. Samantha zit bovendien op dezelfde school als Jane en de meisjes kunnen elkaar niet uitstaan. Wanneer ze ontdekken dat hun ouders gevoelens voor elkaar ontwikkelen, zorgt dat voor extra spanningen. Zullen ze opnieuw een happy family kunnen worden of worden de harten nogmaals gebroken?

Dit boek heeft veel diepgang en beschrijft situaties die in het echte leven voorkomen. Tijdens het lezen kreeg ik meerdere keren kippenvel en ik leefde echt mee met de personages. Vooral voor lezers die zelf een dierbare hebben verloren, zal dit verhaal herkenbaar en misschien zelfs troostend aanvoelen.

Het is een mooi boek, maar wel heel emotioneel. Persoonlijk lees ik liever luchtige feelgoodverhalen. Toch zit er zoals in de andere delen van de Kustdromen-serie, een mooie boodschap in verwerkt. In dit verhaal is dat vooral: geef de moed nooit op want hoe donker het soms ook lijkt, het geluk kan altijd opnieuw op je pad komen.