De realiteit van vileine verhoudingen binnen een gezin van een demente moeder

Het boek begint op de uitvaart van moeder, na een heftige periode waarin de familieverhoudingen op scherp te komen staan.
De oudste zus Els kan niets accepteren van de met respect en liefdevolle zorg waar Karin (de jongere zus heeft ) de zorg op zich nam voor hun demente moeder.
Met veel humor heeft Karin Bruers dit proces beschreven, het eerste hoofdstuk is hilarisch.
'Ze trok weer dat tuitje, van zo dichtbij leek het een roze gelippen­stifte anus, waar de volgende slurp thee in slow motion in verdween' - deze beschrijving moest ik vreselijk om lachen.
Het is me niet duidelijk of dit boek biografisch is, maar het kan op veel gezinnen van toepassing zijn. Vaak is er één meteen de klos als hij/zij het niet eens is met manier waarop aktie is ondernomen. Ik heb grote bewondering voor de manier waarop Karin met hulp van man en dochters en jongste zus voor haar moeder zorgt.
Tijdens het lezen van dit boek kwam de herinnering aan een ander prachtig boek “Het zwijgen van Maria Zachea” Van Judith Koelemeijer waar 13 kinderen bij toerbeurt bij moeder verbleven, zodat ze thuis kon blijven.
Het zal je moeder maar wezen is een prachtig boek om te lezen