Boeken over boeken hebben bij voorbaat al een streepje voor

Dat een feelgoodroman zich afspeelt in de boekenwereld is voor veel romancelezers al reden genoeg om nieuwsgierig te worden. Een happy end van Anne Louise Morseth, het eerste deel van de Liefde tussen de regels-trilogie, speelt daar slim op in. Boeken, schrijvers en uitgevers vormen het decor en dat werkt. Voeg daar een cover met koffiekopjes en boekillustraties aan toe en de toon is gezet. Dit is zo’n boek dat je had opgepakt hebt, voordat je überhaupt goed hebt gelezen waar het over gaat.

Anne Louise Morseth is een Noorse auteur en dit boek is haar debuut. Dat maakt het meteen net even anders en verfrissend. Geen standaard Engelse of Amerikaanse setting, maar Scandinavië als locatie. De sfeer is toegankelijk en past heel goed bij het feelgoodgenre.

Het verhaal draait om Karo Lowe, een hopeloze romanticus die YA-boeken schrijft waarin een happy end gegarandeerd is. Liefde is voor haar iets om in te geloven en over te schrijven. Love Sandström staat daar haaks op. Hij is een literair icoon, bekend om zijn zware romans en moet weinig hebben van romantiek. Wanneer Karo met een karaokeoptreden viraal gaat, grijpt Love’s uitgever dat moment aan voor een publiciteitsstunt. De twee moeten samen een boek schrijven. Niet omdat ze dat willen, maar omdat hun tegenstellingen commercieel interessant zijn. Het samenwerken verloopt stroef. Langzaam ontstaat er echter iets dat verder gaat dan irritatie, al draagt Love een geheim met zich mee en blijkt een happy end in het echte leven niet vanzelfsprekend.

Het boek leest makkelijk weg en weet prima te vermaken. De eerste helft kabbelt prettig voort, met een duidelijke focus op de opposites attract-trope. De dynamiek tussen Karo en Love is herkenbaar en bij vlagen grappig. In de tweede helft wordt het verhaal echter wat rommeliger. Er wordt te veel bij gehaald, waardoor het verhaal aan scherpte verliest. Het romance-aspect raakt wat meer op de achtergrond en de chemie tussen de hoofdpersonen blijft daardoor wat vlak. Niet storend genoeg om het boek weg te leggen, maar wel genoeg om te voelen dat hier meer in had gezeten.

Het concept en de setting zijn toegankelijk, maar het mist ook wat focus en verdieping. Met iets minder drama en zijlijnen had het verhaal meer ruimte gehad om écht te knetteren op romantisch vlak.

De schrijfstijl is vlot en licht en het thema boeken blijft een duidelijke plus. Het boek voelt een beetje als een oldschool romcom uit de jaren negentig: herkenbaar, comfortabel en met een bepaalde Hallmark-gehalte. Veel clichés, maar niet op een manier die stoort. Al met al is Een happy end een prima feelgoodroman die doet wat hij belooft.