Heerlijk seizoensgebonden verhaal

Chris en Kiki haten kerst is de derde volwaardige feelgoodroman van Mireille Versteeg en past naadloos binnen haar herkenbare stijl. De roman staat net als de eerdere boeken volledig op zichzelf, maar ademt dezelfde sfeer, verhaalopbouw en warme feelgoodtoon die lezers van haar eerdere werk zullen herkennen. Het verhaal staat volledig op zichzelf, maar voelt vertrouwd voor wie haar eerdere werk kent. Versteeg heeft zich in korte tijd stevig genesteld binnen het Nederlandse feelgoodgenre. Ze schrijft over mensen met rafelrandjes, verpakt in humor, romantiek en herkenbare situaties. Dit keer kiest ze nadrukkelijk voor kerst als decor, en dat is de ideale combinatie voor een heerlijk seizoensgebonden verhaal!

Chris de Wit houdt van overzicht. Op zijn vijfendertigste heeft hij een goedlopende wijnwinkel, een strak ingerichte agenda en vooral geen behoefte aan chaos. Die chaos arriveert toch, in de vorm van buurvrouw Kiki Koster. Kiki leeft op kleur, geluid en jaren tachtig vibes. Ze opent Blits!, een winkel vol vintage kleding, vinyl en nostalgische snuisterijen, en staat daarmee lijnrecht tegenover Chris’ behoefte aan rust. Hun eerste ontmoetingen zijn allesbehalve warm, zeker omdat ze elkaar ook nog eens treffen in de vergaderingen van de winkeliersvereniging. Wanneer ze samen verantwoordelijk worden gemaakt voor het organiseren van de kerstmarkt in hun straat, zit er weinig anders op dan samenwerken. Over één ding zijn ze het wel meteen eens: ze hebben allebei een uitgesproken hekel aan kerst.

Wat deze roman sterk maakt, is de manier waarop Versteeg kerst inzet als meer dan alleen decor. De lichtjes, kraampjes en kerstmuziek brengen niet alleen sfeer, maar leggen ook de pijnpunten van de personages bloot. Chris’ afkeer van kerst heeft alles te maken met een jeugd waarin rust en veiligheid ontbraken. Kiki worstelt juist met het beeld dat haar familie van haar heeft en met de angst dat ze dat misschien nooit kan rechtzetten. Kerst vergroot die spanningen uit, zonder ze te verpakken in verplichte gezelligheid. Juist daardoor voelt het verhaal oprecht en krijgt het meer diepte dan je op basis van de cover zou verwachten. Niets ten nadele van die felrode cover met groene sprayed edges overigens, want dit wíl je gewoon bij een kerstboek als dit.

De dynamiek tussen Chris en Kiki leunt op de opposites attract-trope, iets waar Versteeg zichtbaar plezier in heeft. Net als in haar eerdere romans is de schrijfstijl vlot, scherp en toegankelijk. Dialogen zijn levendig en dragen het verhaal, zonder te verzanden in overdaad. Chris en Kiki haten kerst is daarmee een boek dat zich uitstekend leent voor de winterperiode. Perfect voor lezers die houden van romantische feelgood met een duidelijke setting, een vleug humor en personages die meer zijn dan hun eerste indruk. Het leest makkelijk weg op een donkere winteravond, liefst met een kop thee binnen handbereik en natuurlijk met de flonkerende kerstlichtjes in de woonkamer. Dit is een verhaal dat precies weet wat het wil zijn: warm, herkenbaar en licht eigenwijs. Een kerstboek voor mensen die zeggen dat ze kerst haten, maar stiekem toch gevoelig zijn voor een goed liefdesverhaal.