Dit is misschien wel haar beste werk tot nu toe

Gillian King draait inmiddels al zestien jaar mee in het Nederlandse feelgoodlandschap. Sinds haar debuut in 2010 heeft ze zich ontwikkeld tot een auteur die haar eigen stempel op het genre heeft gedrukt met haar authentieke ‘realgood’ verhalen. Geen romantiek om de romantiek, maar verhalen die onder je huid kruipen en daar blijven hangen. Haar ontwikkeling van luchtige chicklit naar gelaagde, emotionele romans is duidelijk zichtbaar, maar één ding is al die jaren hetzelfde gebleven: haar vermogen om verhalen te schrijven die raken. Game, set, perfecte match laat opnieuw zien dat ze dat talent moeiteloos beheerst. Sterker nog, dit zou zomaar haar beste boek tot nu toe kunnen zijn.

In haar nieuwste roman staat Mette centraal, die de kans krijgt om een documentaire te maken over niemand minder dan tennislegende Björn de Graaf. De topsporter is een ware publiekslieveling, maar óók de man die haar familie kapot heeft gemaakt. Het is een kans die ze professioneel gezien niet kan laten liggen, maar persoonlijk voelt het als verraad aan haar familie. Hun samenwerking begint strikt zakelijk, maar dat verandert zodra de camera gaat draaien. Achter zijn nonchalante houding blijkt een heel andere man schuil te gaan. Wat is er nu precies gebeurd vroeger? Hoe dichter ze bij zijn ware verhaal komt, hoe groter de kloof met haar familie wordt. En hoe harder ze haar best doet afstand te houden, hoe groter de aantrekkingskracht wordt.

King doet hier precies waar ze goed in is. Ze schrijft geen oppervlakkige feelgood die je gedachteloos wegleest, maar ‘realgood’ die iets met je doet. Het draait om échte emoties, échte pijn en échte mensen. De tenniswereld geeft het verhaal een interessant decor, maar het vormt niet de kern. Ook zonder enige interesse in sport blijft dit verhaal fier overeind, omdat het uiteindelijk gaat over verlies, schuldgevoelens, liefde en keuzes waar geen makkelijke uitweg voor bestaat.

De connectie tussen Mette en Björn is intens en voelbaar vanaf de eerste echte ontmoeting. Niet alleen door wat er in het heden gebeurt, maar juist door wat er zich in het verleden heeft afgespeeld. King wisselt, zoals meestal in haar werk, moeiteloos tussen verschillende tijdslijnen en perspectieven. Het verleden werpt steeds meer licht op het heden, waardoor de lezer beetje bij beetje begrijpt waar de emoties vandaan komen. Die opbouw is sterk en zorgvuldig gedaan. Wanneer alles uiteindelijk samenkomt, voelt het als een puzzel die eindelijk in elkaar klikt.

De manier waarop King haar personages neerzet is typisch voor haar schrijfstijl. Ze zijn menselijk en kwetsbaar. Niemand is alleen maar goed of slecht. Iedereen draagt iets met zich mee. Dat maakt dat je als lezer niet alleen kijkt naar wat er gebeurt, maar vooral voélt waarom het gebeurt.

Game, set, perfecte match is daarmee niet alleen een sterk opgebouwde roman, maar ook een verhaal dat onder je huid kruipt. Het combineert romantiek en emotie met een setting die net even anders is dan gebruikelijk binnen het genre. Dat werkt verfrissend en het is bovendien steengoed in elkaar gezet. King laat zien dat ze zichzelf na al die jaren en al die boeken nog steeds weet te overtreffen. En hoe! Dit is misschien wel haar beste werk tot toe!