Nooit naar een Egyptische gevangenis!

Al in het eerste hoofdstuk lees je dat Jasmine in de gevangenis wordt opgesloten, alleen weet ze niet hoe lang ze daar blijft. In haar cel zitten op dat moment nog 4 andere vrouwen, waarvan 1 net als Jasmine Arabisch kan spreken. Een deel is daarom ook in het Arabisch geschreven, met daarna de Nederlandse vertaling. Hier moest ik persoonlijk echt aan wennen. Ook staat er een deel van de gesprekken in het Engels, maar omdat dit een taal is die ik wel machtig ben, las ik daar met meer gemak door heen.

Vanaf het tweede hoofdstuk begint het verhaal pas echt, het eerste is namelijk meer een voorbode van wat nog komt. Je leest vanaf dat tweede hoofdstuk hoe het kan dat Jasmine in Egypte terecht komt en hoe ze uiteindelijk in de gevangenis belandt.
Het verhaal is wel boeiend beschreven, waardoor ik wel direct wilde weten wat haar zou overkomen en of ze ooit weer uit de gevangenis bevrijd zou zijn. Ik wist dat het het persoonlijke verhaal van de schrijfster was, dus ik kon me indenken dat ze wel ooit vrijgelaten is.

Van het einde had ik iets meer verwacht. Naar mijn idee zijn bepaalde lijntjes niet helemaal uitgewerkt en had daar nog iets meer over uitgeweid kunnen worden. Wel weet ik door dit verhaal dat ik nooit in een Egyptische cel wil belanden!