Opeenvolging van overvallen gaat vervelen

Rond 1740 sticht Jan de Lichte een bandietenbende. Zijn bende groeit, bevat eenheden over heel Vlaanderen, wordt te groot en eindigt op het schavot.

Jan de Lichte is een bekende historische figuur die plunderend door België trok. Veel volksverhalen zijn aan hem gewijd, dikwijls vermengd met vertellingen over ‘De Bokkenrijders’. In 1957 kwam dit boek en inmiddels is er ook een Netflix-serie. Of De Lichte werkelijk de centrale figuur bij de bende was blijft onzeker.

Boon gaat grotendeels voorbij aan alle wreedheden. Bij hem is De Lichte een ideologisch bevlogen leider. Hij deelt buit eerlijk met alle bendeleden en richt zijn acties vooral tegen de machten die ‘het volk’ onderdrukken, d.w.z. Franse overheersers die het land binnenvielen en andere lieden die hun macht misbruiken, zoals de ‘kasteelmeneerkes’.

Dit ideologische sausje wordt spaarzaam tussen een aaneenschakeling van overvallen gegoten en zou – volgens de achterflap – het verhaal boven een normale schelmenroman doen uitstijgen. De opgelegde ideologie voelt echter te gekunsteld en de onderdrukking wordt onvoldoende toegelicht. Wat overblijft is die aaneenschakeling van overvallen. Een reeks die weinig boeit door de herhaling en een nagenoeg bekende afloop. Omdat personages plat blijven en ook de sfeer (waar het mij om te doen was) achterblijft, sleurt het boek te veel.