Na "Olivia Leroy" een andere, even sterke stem... Geslaagde zijstap van Sofie Delporte!

Met "Niets gaat voorbij" waagt Sofie Delporte zich voor het eerst aan het kortverhaal. Na haar bekroonde thrillers rond het personage Olivia Leroy, waar ik grote fan van ben, was ik benieuwd hoe deze nieuwe vorm zou aanvoelen. Het resultaat is een ingetogen, maar bijzonder krachtige bundel.

Elk jaar verdwijnen duizenden mensen spoorloos: jongeren, volwassenen, ouderen. Soms door een ongeval, soms door een misverstand, maar altijd met verstrekkende gevolgen. Delporte richt haar blik niet op het speurwerk, maar op de mens achter de verdwijning en op de leegte die achterblijft.

Het voorwoord van Alain Remue, jarenlang het gezicht van de Cel Vermiste Personen, zet meteen de juiste toon. Daarna volgen tien kortverhalen, die elk beginnen met een opsporingsbericht. Die sobere, feitelijke opening vormt een scherp contrast met het verhaal dat erop volgt en vergroot de emotionele impact. Elk verhaal kruipt onder de huid en laat voelen hoe wanhopig familieleden, vrienden en nabestaanden achterblijven na een verdwijning.

Hoewel het om fictieve verhalen gaat, voelen ze bijzonder realistisch en geloofwaardig aan. Delporte schrijft met empathie en precisie, zonder sensatiezucht. Ook de vormgeving draagt bij aan het leescomfort: het duidelijke, goed leesbare lettertype maakt dat je moeiteloos in de verhalen wordt meegezogen.

Niets gaat voorbij is geen klassieke thriller, maar een menselijke, indringende bundel die blijft nazinderen. Een sterke en geslaagde zijstap van Sofie Delporte.