Een schreeuw die niet gehoord werd

Een schreeuw die niet gehoord werd.
“Stille schreeuw” is het eerste deel van de Kim Stone-serie. Een seriepersonage, in het leven geroepen door Angela Marsons, vertaald uit het Engels. Dit is het eerste deel van 12 boeken. Angela woont in Black Country (Engeland), waar de verhalen met Kim Stone zich ook afspelen.
Het boek leest vlot, doordat er gebruik gemaakt wordt van korte hoofdstukken. Er gebeurt veel, maar is niet altijd even spannend. De plot is wel verrassend.
De cover, de tekst op de achterkant en de proloog zijn zodanig geschreven dat ze je nieuwsgierig maken naar de rest van het verhaal. Wat is er gebeurt? Waarom staan vijf volwassenen om het graf van (waarschijnlijk) een kind? Mooie ingrediënten voor een thriller.
De schrijfster neemt je mee naar gebeurtenissen in het verleden, die op een mooie manier verweven worden met gebeurtenissen uit het heden. Het verhaal stelt o.a. het reilen en zeilen in kindertehuizen aan de kaak. Wat is het lot van kinderen die niet gewenst zijn en in een tehuis geplaatst worden? Wat gebeurt er met hen? Hoe worden ze behandeld? Hebben ze een toekomst?
Kim Stone, rechercheur met een interessant verleden, wordt met haar team op de eerste moordzaak gezet en ontdekt al gauw dat er banden zijn met het verleden. Zij komt terecht in een zaak die ook aanknopingspunten heeft met haar eigen verleden. Er gebeuren nog meer moorden, terwijl er ook nog meer vermoordde kinderen uit het verleden op duiken. Dit zorgt ervoor dat Kim nog beter haar best doet om de moordenaar te vinden. Dat ze het soms niet zo nauw neemt met de regels, wordt haar niet altijd in dank afgenomen. Erger nog, het brengt haar ook in grote moeilijkheden.
Voor Kim en haar team de opdracht om de link te leggen tussen de moorden van nu met de moorden uit het verleden. Een hele klus, die ze uiteraard tot een goed einde brengt.
Ook de moordenaar komt een aantal keren aan het woord, hetgeen duidelijk gemaakt wordt, door gebruik te maken van cursieve tekst en de ik-vorm. Het feit dat de moordenaar aan het woord komt, verduidelijkt ook veel van wat er gebeurt is en wat nog komen gaat: “Ze zal geheimen van Crestwood onthullen, maar nooit het mijne”, (blz. 101).